Historia edycji

@viola arvensis   ale którego wiersza?   o renciście?   mam kłopot   on ma kłopot bo w niego Państwo wlazło nie ściągając butów   odszedłam od Twojego wiersza   ale niedaleko.   nawet wcale nie odszedłem bo Twoja cudowna poezja i ja .....to dwa potężne magnesy neodymowe   to jestem   a rencista.....musi zaczekać   niestety     

@Łukasz Jurczyk   To uniwersalne studium buntu, psychologii tłumu i mechanizmów powstawania władzy w momentach dziejowych katastrof. Tekst jest jak zwykle aforystyczny ze świetnymi myślami. W warstwie historycznej opowieści bohaterem jest Spitamenes - „chwast, który przetrwał ogień” czyli nie jest prawowitym następcą Dariusza. Tytułowa „suma cudzych ran” to fundament jego władzy - zbiera wokół siebie ludzi zdesperowanych, którym „spalono ostatnią drogę”. „Mówili różnie, ale nienawidzili tym samym językiem” - świetne! W wieloetnicznych armiach i imperiach bariery kulturowe i językowe znikały w obliczu wspólnego wroga. Jest tu również samotność w obliczu strachu - „Wróg, który pozwala ci bać się samemu” - to nawiązanie do wojny psychologicznej, izolowania przeciwnika, odbierania mu poczucia wspólnoty.   Na końcu autor krytykuje historiografię. To nierówne starcie desperatów z potężnymi machinami wojennymi (jak armia macedońska) zostaną na kartach kronik opisane jako „równy bój” dwóch armii, bo historia zapisuje tylko suche fakty, gubiąc całą tragiczną, ludzką prawdę o tym powstaniu.   Myślę, że jeszcze będzie o powstaniu Spitamenesa i jego śmierci. :) Pozdrawiam z podziwem!   

Sielsko i anielsko :D

A Babilon i Kioto?