Obszar dzieciństwa dzisiaj

[Mieczysław_Borys]

Wszędzie tylko samotne drogi,
Po obu stronach leżą polne odłogi.
Na tych, których właściciele pomarli,
Rośnie już mieszany las,
https://plus.google.com/photos/yourphotos?banner=pwa&pid=5916125650945254594&oid=103276734392610294633
Co go zasadził dobry Bóg,
Żeby śmierci zasłonić widmo,
Skoro już nie ma pokoleniowych przejmowania włości.
Grzyby tam rosną tylko
I gdzieś pod darnią leży
Wraz z kamieniem zgubiony ząb bron,
Którego już nikt nigdy nie wyorze.
A i pamięć tu spoczywa,
Która wysiłek wiekowy chłopów ukrywa.

Do rozmyślania pokoleniom.

*

Gdy byłem małym chłopcem,
było tutaj tak:

Gdy byłem małym chłopcem,
zapędzałem się poza dom
na chłopskie rozłogi.

Spotykałem podlaskich wyżyn pagórki,
na nich rósł kwitnąco
biało-niebieski łubin.

Gdy wchodziłem
w jego gąszcz i woń - chrzcił mnie
po wyniosłość poetyckich zaślubin...

Było mi jak w raju,
co żem się czuł,
jak Boży mały Anioł.

Owady, które spijały nektar łubinu,
szeptały mi o cichej poezji...
Czułem się jak dziecko Mickiewicza
i za nic nie chciało mi się
wyjść z tego polnego raju.

Na niebie ukazał się znak,
który w postaci Boga
przybył do mnie!

Po czym pobłogosławił mnie,
następnie powiedział:
Ty, mój Boży synu,
jutro będziesz poetą.

Teraz jest tak:
https://plus.google.com/photos/yourphotos?banner=pwa&pid=5915699669597309698&oid=103276734392610294633