Taniec śmierci

[Mateusz_Wojciechowski]

Cień i mrok przychodzi na świat
Nagle rozwoju więdnie kwiat
A człowiek pędzi ja kometa
Nie zważając że już zbliża się meta
Gdy ważne jest mieć nie być
Człowiek przestaje ze złe się kryć



Zaczyna się powolny taniec śmierci
Wielka machina życia przestaje się kręcić
Gdyż człowiek umiera z każdym razem
Gdy mieć przysłania być razem



Gnamy za tym co nierzeczywiste
Za tym co złudnie piękne co zdaje się złociste
Lecz blask tych fałszywych kolorów zaślepia nas
Na życie wspólne zabiera nam czas
Gasimy pochodnie myśli i słów
Nasze idę składamy w wielki rów
Przysypując go piachem ignorancji
Nie chorując siebie nawzajem i własnych myśli