Gdy jestem w lesie

[Mieczysław_Borys]

Gdy jestem w lesie,
Swobodnie czuję się tak,
Jak ryba w wodzie,
Choć lód i śnieg przykrywa.

Śpiew ptasi niesie się po lesie,
Ale cisza jest bez cienia wątpliwości.
Za przyrodą nie mam już wytrzeszczu oczu,
Spokój duszy i lekki oddech mam.

Płynące chmury spiętrzają się,
Ale grzmieć nie będzie.
Moje życie niepogodą przegrzmiało już
I teraz w spokoju tutaj osiadłem.

Żale i rozpacze odeszły gdzieś,
Czas po latach wygoił rany.
Teraz sympatyczna nuta wpadła w ucho mi -
...I uczucia zdrowe w sercu budzą się.

Wczorajsza spirala niemożności -
Dzisiaj opływa w duchowym luksusie.
Nie ma żadnego popłochu -
Lekarstwo na życie to wiersze...

I sens życia to wiersze.
I Przyroda to sens życia.
Żadne kanony nie istnieją,
Wystarczy oddech jak Natura.

W koło nic nie razi,
Wszystko jest spełnieniem,
Co oczy tutaj zobaczą,
To duszy jest wypełnieniem.

Nic nie zionie płomieniem,
Żyło się tym pokoleniem;
Co Ojczyźnie dało się to,
Czego najbardziej potrzebowała.

Nie ma wstydzić się czego,
Gdy dopełnieniem są wiersze.
Może ktoś ze mnie nawet i szydzić,
A ja i tak to zdzierżę.