Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

co dalej 2

Ola-rut_

Przez Ola-rut_
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ola-rut_

Ola-rut_

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk trzaskającego okna. Silny wiatr targał zasłony, wielkie krople deszczu bezlitośnie uderzały o parapet. Paląc kolejnego papierosa w szeroko otwartych drzwiach balkonowych, patrzyła jak błyskawice rozcinają niebo. Nie zauważyła, kiedy huragan wtargnął do jej mieszkania. Przedmioty wirowały na środku pokoju, tańczyły w takt grzmotów. Wicher uniósł ją, lekką jak piórko. Szybowała pomiędzy kroplami, nad dachami kamienic, nad pustymi uliczkami miasteczka. Nie ma już mnie, szumiało dookoła. Delikatną stópką dotknęła zimnych balkonowych kafelek, ale nie poczuła nic. Jej białe palce chwytały, opadające już, pędzle. Podniosła sztalugę. Z obrazu patrzyły na nią niemowlęce oczy, takie znajome, najpiękniejsze. Zwinięta w kłębek, dygotała, a ciężkie powieki zamykały się powoli. Wielki rudy kocur usiadł obok i patrzył, jakby wszystko rozumiał.

  • 6 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      wagon między stacjami

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Wiersz jest niezwykle zmysłowy, duszny i pełen świetnie zbudowanego napięcia. Opowiada o nagłym, pierwotnym pożądaniu, które wybucha w najbardziej prozaicznym i uregulowanym miejscu - w przestrzeni publicznej. Budujesz genialny kontrast między stłoczoną, obojętną przestrzenią pociągu (ludzie, którzy „pilnują swoich granic”), a brutalnym, bezwstydnym przełamaniem tej strefy komfortu. Kobieta z wiersza ignoruje konwenanse („klatka manier”). Przeobraża przedział w miejsce, gdzie zasady społeczne przestają istnieć.   Wykorzystujesz ruch pociągu do budowania rytmu wiersza i eskalacji napięcia. Maszyna i ludzkie ciało zlewają się w jedno, potęgując uczucie nieuchronności.   Bohaterowie stopniowo tracą swoje ludzkie, cywilizowane cechy na rzecz czystego instynktu, a pożądanie zostaje określone jako „coś starego jak krew”. To powrót do natury w samym środku cywilizacji. A inni pasażerowie tworzą tło, na którym ten akt bezwstydu wybrzmiewa najmocniej.   Czuć tu prawdziwy ogień i bunt przeciwko konwenansom. Fantastyczny!
    • Berenika97
      Gęstnienie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Bardzo dziękuję! Świetnie, że spojrzałaś z innej perspektywy. Dlatego to jest wiersz oniryczny, dzieje się w naszej podświadomości. I tak jak sen może mieć wiele znaczeń. Zwróciłaś uwagę na aspekt, który Cię zaniepokoił - dziękuję za to. :) Pozdrawiam serdecznie. 
    • Waldemar_Talar_Talar
      02.03.2026

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - super - całość na tak  -                                                            Pzdr.
    • Berenika97
      Fizyka kłamstwa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey   Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • andrew
      Nienasycony

      Przez andrew · Opublikowano

      @Myszolak Mieć swoje niebo... ... zniknęła piękna zorza  budzi zawsze zachwyt  spoglądam na swoje niebo   widzę jutro  wiele obiecuje  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego wieczoru  Ladny woersz, czytelnicy już senni

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...