Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

bojąc się by nie ujrzały
dziennego światła
zamykał je w szczelnym
pudełku

nocą zaś uwalniał po to
by mogły zaczerpnąć
świeżego powietrza

myślał że dzięki temu
w dzień nie będą próbować
wydostać się z owego
pudełka

jednak pewnego dnia
sam niechcący uwolnił je
i musiał ponieść za to
konsekwencje

a wystarczyło tylko by
sam przyznał się wcześniej
do pierwszego które było
jeszcze małe

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Ha, a ja postawiłam na myśli.
Mnie też zwiewają. Czasem je odnajduję, a czasem przepadają.
Takie nagie, bo nie zdążyłam słów narzucić, pozapinać.
Dopiero co urodzone małe, głupie, straszne, rozmaite...
Te Twoje znalazły chociaż miejsce w zwrotkach.

Pozdrawiam :)

Opublikowano

@Marlett

Witam cię serdecznie - bardzo mnie ucieszyła twoja wizyta .
Jeżeli chodzi o ową zagadkę to chodzi o kłamstwa .
Ale ciesze się ze wiersz może mieć dwuznaczność .
Myślałem że czytający łatwo odgadnie co miałem na myśli .
Jeszcze raz wielkie dzięki za bycie .
P.S. czekam na twoje wiersze - były słodkie . Miłego życzę

Opublikowano

@Alicja_Wysocka
Witam cię Alicjo serdecznie - dużo czasu opłynęło .
Zastanawiam się czemu cię tak mało widać - twoja poezja dodawała
uroku temu portalowi - była słodka .
Cieszy mnie że wiersz zatrzymał - trochę mi przykro ale chodzi
kłamstwa .
Myślałem że wiersz łatwy do rozwiązania - ale jak widzę po wpisach
wyszła niezła zagadka .
Jeszcze raz wielkie dzięki za odwiedzenie .
Miłego popołudnia życzę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Proszalny   Ciekawość mnie tu przygnała.:)    Ten tekst jest liryczny - na pograniczu prozy poetyckiej. Ma melancholijną atmosferę miejsca zawieszonego poza czasem - opuszczone wybrzeże, ruina domu nad klifem, noc pełna świerszczy. To świat oniryczny, niemal filmowy. Mitologiczne odniesienie (Orfeusz i Eurydyka) wprowadza temat ucieczki z „piekła dawnego życia", nowej szansy, ale też niepewności. Dom chylący się ku upadkowi to doskonała metafora kruchości ich sytuacji. Końcowe zdanie „Drobiazgów, z których składa się każdy dzień" urwane po przecinku sprawia wrażenie niedopowiedzenia. Czy narrator-widz jest naprawdę potrzebny?   To bardzo ładny tekst. Podziwiam osoby, które w taki naturalny sposób łączą prozę z poezją.  Moje opowiadania są epiką "z krwi i kości", a że sama lubię powieści z dialogami .... To sam rozumiesz. 
    • @violetta Już posyłam Ci ciepło. A Wiosnę przekonam, żeby Ci nachuchała ciepła, tak po znajomości :-)  
    • @LessLove cieszę się, że będę miała ciepłe dni :)
    • @Łukasz Jurczyk   Diades patrzy na wojnę jak technik, a z jego słów bije brutalny pragmatyzm człowieka, którego zadaniem jest optymalizacja zniszczenia.   Dla inżyniera świat pozbawiony jest mistycyzmu. Składa się z „gliny” i „trybów”. W strofie piątej narrator twierdzi, że „Świat nie ma serca”. Jesteśmy tylko elementami w wielkiej maszynie historii.   Z kolei strofa szósta to genialne ujęcie fizyki i balistyki - to nie emocje wygrywają wojny, lecz chłodne kalkulacje i prawa fizyki. Maszyna działa najlepiej, bo jest obojętna.   Diades jest pogodzony z podziałem ról i swoją - niszczyciela. Zauważa też daremność ludzkich wysiłków. Jako konstruktor wie, że każde dzieło rąk ludzkich ma swój kres, a jedyną trwałą nauką płynącą z historii są ruiny.   Ostatnia strofa to świetna  puenta, która spina całość. Wojna, podboje i niszczenie całych miast to w swej istocie szaleństwo. W szaleństwie nie ma sensu, są proporcje jak w matematyce.    wysokie mury to tylko cierpliwa obietnica gruzu. zwycięstwo i klęska ważą tyle samo na szalach katapulty   kąt uderzenia nie pyta o winę obrońców.      
    • Wiedza tak bezwzględnie... dookreśla, a ja chcę z Tobą, kreślić chwilę i nie chcę — przestać.   Goni nas czas, rozmywa, to co ważne, stajemy murem i tylko mur pozostanie, gdy sobą — zasilę chmurę.   Stajesz się, przy mnie, dla mnie, dłonie wezbrane otwieram. Ty - czułość, a zbroja opadnie.   Błękit nad nami gęstnieje, język dotyka obłoki, do Twego portu dryfuję, tętnice nasze - potoki.   Płyniemy po dalej, po więcej, owijam nas w tęczę i zorzę, lęki gasimy sercem, piachu zatopi nas morze.   Dlatego dobrze, że jesteś, poeta jak wiatr, minąć musi. Z drogi pisanej bezsensem, w ramiona pragnę, zawrócić.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...