W swoim czasie

[Mieczysław_Borys]

Tak jak ptaki sposobiły się do odlotu,
tak drzewa sposobią się ubieraniem w kolory.
Niebo w pełni słońca dodaje barwom światła,
niektóre dodatkowo mienią się w złocie,
niektóre w brązie, niektóre w czerwieni,
zieleń też jeszcze obecna.
Niektóre drzewa gubią już liście,
wiatr ich porywa aż utkną w przeszkodzie.

Mnie, gdy włókna rdzeniowe się zerwały,
żaden pająk nie połączy nici,
jestem przyparty do muru.
Lecz Ty widzisz we mnie ptaka,
który ma otwartą przestrzeń aż do nieba.

Owady, które ocalały przed ptakami
i tak zginą w swoim czasie.

[ gdy wyjdę na "tron" od razu wykluwa się treść na wiersz

za równą dobę pojadę na mecz ]

2014-09-12, w "wierszowym trójkącie", Podlasie

[Natalia_Wójcik]

Witam.

Zaimki do poprawy, nie piszemy ich wielką literą w wierszu.

Wiersz czytany głośno nabiera barwy. Polecam.

[Gość]

jak dla mnie zdecydowanie bez pierwszej strofy - na drzewa i niebo wylano już morze atramentu i łez, po co więcej.

[Mieczysław_Borys]

Natalia_Wójcik - Dzięki za czytanie. Nieco poprawiłem wiersz. Miło i serdecznie pozdrawiam.

oskari_valtteri - całkiem beż pierwszej strofy, może nie, najwyżej skrócił.
Dzięki za czytanie. Serdecznie i ciepło pozdrawiam. Mietko.

[Zbyszek_Dwa]

Takie fajne zamyślenie Mietku
nad nieuchronnym przemijaniem
ale wtedy przestrzeń, ta do nieba
widzi w peelu ptaka :)

Pozdrawiam.

[Mieczysław_Borys]

Zbyszek_Dwa - dzięki, Zbyszku za poczytanie i za miły komentarz. Pozdrawiam.