nowa

[Radosław__Parol]

Ja

po­między te­goż dra­matu
używa­nych gestów
na ni­by
w teat­rze przeinaczeń
z życia te­raźniej­szości
opływam nadzieją pow­szechne­go
ska­zania

wędrówką duszy
za ho­ryzont
niepo­rozu­mień wkle­jonych
w przed­rośl niewidzial­ne­go
pół-by­tu
ma­teriału ska­zy mi­zer­nej

dla niewy­god­nych pod-dźwig­nięć
fa­natyz­mu
zaf­ra­sowa­nego ideą
czys­tości uta­litar­nej

kon­tro­li umysłu nad duszą

jed­nej li­tery
która nie pot­ra­fi się op­rzeć


TERRA