Prawdę zobaczysz w biedzie

[Mieczysław_Borys]

Za to, że tyle mi dałaś wysiłku w krwawicy,
Prócz Ciebie, nie pragnę innej ulubienicy.
Byłaś mi i jesteś nie tylko, jak ślubna
I nie tylko jak pielęgniarka,
A nawet jak Matka Teresa.
I na tę chwilę, co łatwo mogła być zgubna,
Ty stałaś przy mnie i nade mną...

Jakie to szczęście dano mi w nieszczęściu,
Że żadne noce nie były mi lękliwe,
Że nie zostałem sam w swoim nieszczęściu,
A dalej pozostały między nami więzi żywe
Na te dni pokuty, nie chwały,
Był przy nas jeden i drugi syn mały.

To nas scaliło - podnosząc siebie na duchu
Od złego cienia i czarnego posłuchu.
Teraz, kiedy nie dosięgniemy, co mogli przedtem -
A jednak nie zginie to w nas,
Co było nam Bożym swatem,
Choć życie ciężkie trzeba znosić, jak głaz.

Barbarze

[makarios_]

@Mieczysław_Borys
Wdzięczność.. zawsze piękną jest.

[Mieczysław_Borys]

Oczywiście... Dziękuję i pozdrawiam.