Melania

[pijaczyna_ok]

Melania, moja miłość. Takiej laski już nie spotkam. Miała wszystko, co powinna mieć kobieta z prawdziwego zdarzenia. Była smukła, opalona, namiętna, inteligentna, delikatna, słowem - ideał. Miała tylko jedną wadę: za dużo mówiła. Pewnego lipcowego, upalnego dnia, zniknęła. Okazało się, że wyjechała do ciepłych krajów z jakimś mięśniakiem. Nie powiem, że mnie to nie zabolało: kochałem ją, a przynajmniej tak mi się wydawało. Gdy wróciła, była już inną istotą. Stała się opryskliwa, wymagająca, i nie sposób było ją zadowolić. Po miesiącu katorgi stwierdziłem, że to nie może trwać. Zerwałem z bólem serca.
Spotkałem ją kilka miesięcy później na jakiejś imprezie u znajomych. Była sama. Wyglądała nieszczególnie: widoczne były jakieś sińce pod oczami, siwe nitki we włosach, w oczach smutek; ogólny widok, można powiedzieć, nie przedstawiał się wesoło. Nie sprawiło mi to satysfakcji, pomimo tego, że miałem już nową narzeczoną, młodszą o jakieś dziesięć lat, i zapatrzoną we mnie, jak w obraz Boscha. Z luźno rzucanych uwag wywnioskowałem, że mięśniak ją porzucił i teraz cierpi. Kilka miesięcy później dowiedziałem się, że w sanatorium w Ciechocinku poznała jakiegoś przystojniaka. Idylla trwała przez kilka tygodni, dopóki żona przystojniaka nie nasłała na nich dwóch detektywów, i nie zażądała rozwodu. Miała twarde dowody zdrady, i przystojniak się wycofał. Melania znowu została sama. Melania, moja miłość, której już nie kocham.