Kilof na pióro

[M_Patriota]

Chociaż nie kuję w skale,
Jak to robiłem przed bezwładem w kopalni,
A jednak przebiłem się z murów uwięzienia duszy -
I dzisiaj kładę na papier z życia żale,
Bo papier się nie wzruszy,
Tak jak serca konanie.

II

Sprawdzanie siebie na poetę


Poskąpił los prawdziwego życia,
Skoro przyszło się żyć w bezwładzie!
Przełykam gorzką pigułkę w czasie niebycia
W tym nieludzkim i niebożym układzie.

Nie poszczęściło się w życiu -
Fakt jest gorszy, niż kula u nogi!
I chociaż przyszło się żyć
w jednym i drugim stuleciu,
Pod górkę są każde drogi!

Trwoga pogrążyła serce i duszę
I jak grzęzawisko pożera ciało.
Od tej pory co dnia się wzruszę,
Wołając: życia jest ciągle za mało...

Chwilami bełkoczę pod nosem
I to co utraciłem szukam w wierszach.
Co dnia stając przed ciosem,
Nie znając czy będzie "szach", czy "mat"
[ w życia grach? ]

Przebyty czas raz jest przyjacielem,
Innym razem gorzkim wrogiem.
Gdyby nie spragniona dusza wodzicielem,
Dzisiaj nie byłoby mnie z Wami i z BOGIEM.

Przeto wytworzyła się we mnie
Euforia do życia i do wierszy.
Demony przeszłości, które ogarniały w ciemnie,
Dzisiaj wygasły, iż ich bóg poezji mojej nie zdzierży.

Emocje duszy, nie ciała
Grają słowem różnobarwnie.
Chwila każda jest jak chwała,
Która nie chce przeminąć marnie.

Wiersze grają spektakl życia -
Całokształt jest jak trzęsienie ziemi.
Czas, który nadszedł opisać życie, bojowy,
Oby tylko ludzie na to nie byli nieme.