Podróżnicy

[Patryk_Nikodem]

Rozpalone metaliczne nife
zamknięte w niedostępnej głębi
oddycha synchronicznie
emitując kolejne porcję

gdzieś na zewnątrz
w pobliżu granicy ciszy
chemiczna miłość i nienawiść
niezniszczalna symbioza
na skorupie tętniącej życiem

podziwiając zmrożone siostry
żeglujemy ze słonecznym wiatrem
patrząc na martwych wędrowców
płyniemy w niegościnnej próżni

gdzieś ponad nami
w pustce zabójczego mrozu
purpurowo-zielony nieboskłon
oświetla ośnieżone skały

gdzieś ponad wszystkim
skrzą się diamentowe gwiazdy
czy ktoś woła ze ślniącego blasku?

słoneczny podróżniku
czy zastanawiasz się dokąd płyniemy?
obserwując gwiezdne migotanie
czy jesteśmy sami?

[Witold Marek]

Jak wzięte z niektórych bajek Oskara Wilde'a, kipiących sensualnymi określeniami. Skuteczny efekt oddalenia, ciepłego dystansu. Płynnie i dobrze retorycznie wyszły Panu te pytania i relacje; tylko z dystansu - trochę przeładowane, nawet jak na efekt baśniowy.

Znaki zapytania - należy "przykleić" do wyrazów :)

Pozdrawiam.

[Patryk_Nikodem]

Dziękuje za komentarz. Już "przyklejam" znaki zapytania :) Pozdrawiam.