Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Surrealistyczna uporczywość pamięci

Justyna_Dziadak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Justyna_Dziadak

Justyna_Dziadak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano


leniwe zegary kładą się płatami
i od niechcenia mruczą zaklęcia
by pamięć
wreszcie przestała być wietrzna

wystają zza rogu
jak sklepowe wystawy
nie licząc niczego

gdzie indziej ciemność rozwiesiła kotarę
pogubione buty świadczą o pośpiechu
tu nic nie jest takie jakim zdaje się być
zawsze mocniej lub słabiej
niż można to zmyślić

na progu speluny amanci
pijanym wzrokiem tylko czasem
ranią kościste lędźwie
nocnych barowych motyli
one tylko wtedy zdają się krzyczeć najpiękniej

nie proszą by nazywać je po imieniu
by odczarować o kilka nocy wstecz
tylko łzawą strugą
zszywają dziury w prześcieradłach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      bubblegum róż

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hollow man  jesteś doskonałym kolorystą i portrecistą szkicujesz człowieka malujesz jego aurę   kilka pociągnięć długopisem i powstaje treściwy tekst  
    • hollow man
      Spalone schody

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Poet Ka Plus oprawa muzyczna:  
    • wiedźma
      Relacja jednokrotnego użytku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Charismafilos Dla mnie to historia ludzi, którzy spotkali się tu i teraz. Taki obraz przypomniało mi wizyty z Tatą na onologii czy ogólnie u lekarza. Kończy się i zaczyna tego samego dnia. Nie budują żadnej relacji.  Idąc w tym kierunku mogłaby to być wizyta na terpaii czy spotkanie nawet w kawiarnii, kiedy się do kogoś przysiadamy. Takich " spotkań " mogłoby być naprawdę wiele.Wydaje mi się,  że u nie chodzi o samo spotkanie. Chodzi o to kim jesteśmy , kim są  oni bez imienia, nazwiska, tytułów itp. Ma to dla mnie taki wydźwięk. Tam, gdzie spotykamy się w " reakcji jednokrotnego użytku"  a więc tam, gdzie wyżej wymieniłam ( w swoim odczycie)  jesteśmy zwyczajni, bez ozdobników. Czasem jest też tak, że człowiek na siłę szuka w czymś sensu, zamiast przyjąć tu i teraz bez przeszłości i bez przyszłości.Roksana i Rafał z wiersza nie pytają i dlatego są prawdziwi. Nie znając kogoś nie musimy udawać, możemy być w 100 % sobą. Nie trzeba dbać o formę wypowiedzi, o schematy, budować barier.  Taki odczyt wiersza się mi ukształtował po jego odczycie. Pewnie można by się pokusić o inne odczyty, które i mi się nasunęły. Ten jednak jest dla mnie najbardziej widoczny.  Pozdrawiam 
    • Charismafilos
      Relacja jednokrotnego użytku

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @hollow man bracie, wlasnie o te pytania chodzi... ja tylko hipotetyzuje okolicznosci i tworzę mgliste postaci, bo chodzi własnie o to co wychwyciłes.  
    • Poet Ka
      Spalone schody

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Spalone schody   Chciałaś być: Baletnicą Śpiewaczką Pielęgniarką Jesteś artystką W białym turbanie Ze spalonego cyrku Z oczkiem w pończosze  Po schabowym z mizerią Na policzkach "Polskie drogi" Koniec schodów zaciągasz kurtynę.   Kiedy będąc dziewczynką przygotowałaś Lalkom kawę taką z piaseczkiem do smaku Czy myślałaś, że kiedyś przestaniesz być? Nierozsądna?               

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...