Plajstrowi

[cezary_dacyszyn]

przy nieznanym grobie
opłakuję twoją śmierć niepotrzebną
przedwczesną co najmniej o moją
a wysuszony ocean łez
nawet nie drgnie

w ten wieczorny spokój twoich powiek
aksamitnie bladych, nieruchomych
wdziera się niepokój tak wielu chwil
wspólnie pisanych niepisanym buntem,
marszczeniem brwi i zaciskaniem pięści
na przemijanie

nie zgadzam się w dalszym ciągu
na tę zdradziecką przewrotność losu,
rozdawanie kart krezusom
trumnę zbitą z desek
i twój pogrzeb

tomiki wierszy nadal płoną,
a strofy naszych kroków w przepaść
zatrzymały się w sercu skruszonym,
bezradne ręce chcą wyrwać każdy rym
tak nagle ukradziony, sprofanowany
tryumfem przeklętych demonów

to one od dawna
wodziły naszą żądzę życia na pokuszenie
łudząco imitując przedsmak wolności
tuż za progiem,
który właśnie przekraczasz

zapalę ostatnią świeczkę
niech płonie płomieniem wiary
w spotkanie po latach,
w spojrzenie w twoje oczy
w bezkresne podanie dłoni



Wolin 03 XII 1998

[Marek_Dziekan]

Plajster, tyle lat minęło, jego wiersze odeszły wraz z nim a nasze tamte kroki rzeczywiście prowadziły w przepaść. Od Plajstra różniło mnie wszystko ale łączył czas wspólnej młodości. Demony i metaforycznie płonące tomiki wierszy, to cały Plajster, a Plajstra zabrały właśnie te przeklęte demony,które sam wywołał.

Wzruszyłem sie.