Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wiosną się cieszyć tylko mi trzeba

M_Patriota
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

M_Patriota

M_Patriota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Poezjo, co ty chcesz ode mnie?
Ja jestem tylko prostym człowiekiem -
i to w dodatku kalekim - w całej
rozciągłości tego słowa znaczenia!

Wiosną się cieszyć tylko mi trzeba...

Poezjo, wytrzymać bez ciebie nie mogę.
Co chcesz ode mnie, Poezjo? Co jest ze mną?
Gdzie tkwi błąd, że zajmuję się Tobą?

Wiosną się cieszyć tylko mi trzeba...

Kim ja jestem? Czy nie jestem sobą?
Czemuż to mój duch jest z Tobą?
Czyżbym postradał ja zmysły, czy taki urodzony,
że chce mi się zajmować Tobą?

Wiosną się cieszyć tylko mi trzeba...

Ale z tej właśnie strony,
kiedy czuję jak pachnie gleba -
podlaska moja rodzinna,
od razu nie jestem sobą, a poezją,
która panuje nade mną.

Wiosną się cieszyć tylko mi trzeba...

Ale gdy pachnie tak gleba,
tracę zmysły i Poezja od razu mnie pochlebia
i nagle nie jestem sobą, a jestem poezją.

Wiosną się cieszyć tylko mi trzeba...
Przecież.

Deamon_

Deamon_

Opublikowano
Opublikowano

poezjo czego ty chcesz
jestem tylko człowiekiem
dodatkowo kalekim w dosłownym
sensie wymienionego znaczenia

Dobre, tylko inni wolą cymbały grafomańskie w dziale wytrawionym kwasem królewskim. Dobre pytanie po co ona się czepia człowieka, który z trudem żyje na tym świecie, obarczony tyloma rachunkami.
To pierwszy wiersz jaki tutaj przeczytałem. Dopracowania potrzebuje, ale ma głębokie wnętrze.
Pozdrawiam

M_Patriota

M_Patriota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Deamon_ - dziękuję za komentarz. Miło mi. Pozdrawiam Ciebie i Twoich znajomych w Londynie z wiosennego Podlasia. Przy okazji przesyłam Ci zwiastuny wiosny na Podlasiu: https://plus.google.com/photos/103276734392610294633/albums/5465645123630153713/5839563978075874354?banner=pwa&authkey=CP_OxOzYhvL2mQE&pid=5839563978075874354&oid=103276734392610294633
Serdeczności. Miecio Patriota

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Kronika rozkwitu cz.1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Rafael Marius     Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)
    • Berenika97
      Właściwa wie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @FaLcorN   Nikt nie wie. Ci, co twierdzą że wiedzą najbardziej się mylą. Właśnie dlatego warto płynąć.   Serdecznie pozdrawiam. 
    • Berenika97
      O jaka to krzywda

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   "Ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile" - cały wiersz w jednym wersie. Reszta to dowody rzeczowe szczęścia. Warszawa pod neonami, flamaster, może miłość, może coś mniej patetycznego. Podoba mi się ta obrona prawa do zwykłości. Lubię to pozorne zgorszenie, które w istocie jest manifestem wolności.
    • KOBIETA
      Z deszczem…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @KOBIETA   dziękuję Czarek za wszystkie serduszka:) nie chce mi się chodzić po wszystkich wierszykach niemądrych;) pozdrawiam Ciebie serdecznie:)  @andrew   zawsze :) a wczoraj…byłam zmęczona po 12 h pracy:( dziękuję!  @bazyl_prost   rozumiem Ciebie:) mi jest często niewygodnie ale rzadko się smucę:) raczej się złoszczę;) pozdrawiam:) 
    • marzipan
      coś poszło nie tak

      Przez marzipan · Opublikowano

      @vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.   Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.   "Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...