PÓŹNOŚĆ

[mars]

noc przygarnia tych ze światowstrętem. świt
to pora, gdy barmanka nie przynosi już
szklanki do piwa; nerwowo obgryza paznokcie

wszystko schłodzone, że prawie nie zauważam
płaczącej dziewczyny - węgiel spływa jej z oczu
pilne błądzenie kciuka po książce adresowej

trzeba już wymruczeć ułamek pożegnania. czas
w końcu zapłacić - sięgam po portfel do kieszeni
bezwiednie robię znak krzyża do połowy. po co

nadzieja jak kreska światła wpadającego
przez uchylone drzwi do dziecięcego pokoju
otwieram noc na oścież. takich kresek już nie ma

[Sylwester_Lasota]

jednak czasami późność staje się wczesnością
cokolwiek miałoby to znaczyć

pozdrawiam i do poczytania

[Lilka_Laszczyk]

Dawno nie czytałam Twoich wierszy i teraz...żałuję nieobecności.
Umiesz uchwycić chwilę. Taki zatrzymany kadr. I to nadaje Twoim wierszom posmak oryginalności tak niespotykany na forum.
A to otwieranie nocy na oścież...perełka.
Pozdrawiam

[mars]

Sylwester, Lilka, bardzo dziękuję za pochylenie się nad tekstem; Lilko, miło mi ;-)