Zgłoś

Mer co dusi? Sudocrem

Niezwykle subtelny i zmysłowy obraz ciszy...piękna poezja...pozdrawiam serdecznie*)

Układam z tęsknot myśli, które po cichu wykrada czas, a one odlatują z wiatrem.   Zaplotłam w warkocze dni minione.   Trochę jest smutno mi, że obok nie ma Cię, Babuniu. W Twoich błękitnych oczach mieścił się mój beztroski świat.   Z serdecznym uśmiechem witałaś mnie w progach, jak dobra wróżka zamieniałaś chwile w słodycz.   Byłaś wsparciem służąc zawsze mądrą radą.   Nie zapomnę wspólnych wędrówek przez miedzę, gdy łany zbóż i maki witały nas o świcie. Poczciwej krasuli i karego konia, co piły wodę ze strumienia.   U Ciebie, Babuni, jak u Pana Boga za piecem, wakacje pachniały lawendą.

-Mistrzu, są tacy, którzy wolą żyć samemu. -Skoro tak uważają, muszą wiedzieć czemu, lecz może tego nie chcą i sobie wmawiają, że to ich decyzja, a wtedy łatwiej mają.  

To pop i hasa. Hipopotama da mu, doktór Kot