Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Duszność się ciśnie w tym zamroczeniu, ratuj mnie, Boże!
To po dwóch piwach trzeźwość mnie wzywa, czy mi pomożesz?
Dałem ci życie, a z życiem wolność, co więcej mogę?
Wiesz, czego pragnę, nieba nie zamknę, żyj, nie pomogę.
A te zabawki, te śliskie sprawki, jak ich używać?
Wiesz, pogadamy, jak przyjdzie namysł po tych dwóch piwach.
Jak pogadamy? Przecież nie słyszę ani nie widzę.
Pomyśl, ty ziemią, ja ziemią z niebem się bidzę.
Ty ziemią, niebem, a mnie czasami wciąż szarpie wściekłość,
Że ktoś mnie wrzucił w samotny ucisk, podskórne piekło.
I że w tramwajach za cienką skórą są czyśćce, raje,
I nikt uśmiechem ich nie odsłoni lub łza je kraje.
Że dekadentyzm jest tak przeklęty jak mdła prostota,
A droga naprzód... ziemia okrągła - żadna to droga.
Ale już kończę, bo może westchniesz jak wschodnim wiatrem,
Nie chcę marudzić, ta polskość nudzi, skończmy to żartem.

Opublikowano

@Agnieszka_Horodyska

Kiedy jestem w Polsce czuję ciagle poddenerwowanie.
Po prostu od luc=dzi czuje się niechęć, agresję, nerwowosć.
Z większościa znajomych zaczynam rozmawiać dopiero kiedy trzasną drzwi mieszkań.
Wiersz ma klimat.
"rzyganie" wytworne wytarcie ust na koncu, "juz OK':)))
pozdrawiam

Opublikowano

..biedne znudzone kobiety?..chyba biedne znudzone nastolatki :)..po dwóch piwach pijane :)Po dwóch piwach,to ja dopiero golę :)..zarost zwiastuje kiedy trzeźwieć :)..ale wierszyk niczego, przez te "śliskie sprawki" ..które tak ogłupiają świadków :)- pozdrawiam Henio :)

Opublikowano

@Pomyłek_Stokrotny
Nie wiem, jak jest poza Polską, bo nie wczuwałam się w klimat w trakcie kiedysiejszych krótkich wyjazdów, ale słyszałam dużo o tym, jak pewnie każdy, kto choćby używa mediów, że w innych krajach ludzie mają wręcz inne osobowości "narodowe". Trudno coś na to poradzić, ale na pewno fajnie sobie uświadomić jedną z przyczyn własnego marudzenia. Dziękuję za kom :)

Opublikowano

@Agnieszka_Horodyska
..o tutejszych Świadków Jehowy mi chodziło :)..czyli resztę nicków pod wierszem..no bo czy odczytali oni ten przekaz..śmiem wątpić:)..i jak widzę ten pierwszy komentator "lekko "..zmodyfikował swój wpis.Ale niech tam :)..bądź czujna:)..na "ewangelię":)..- pozdrawiam henio:)

  • 3 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • -Opowiadanie-   Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami.    Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem.    Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie.    Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok.    Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym?    Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi.    Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu.    Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej.    Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.
    • Uśmiechasz się.   Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz.   Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś.   Padłeś na deski.   Nie odklepałeś.   Znowu wstajesz.   Znowu chcesz oberwać?   Czemu się uśmiechasz…   Przecież przegrałeś.   Uśmiechasz się...
    • Byłem    Zobaczyłem    Straciłem    Szansę Na twój uśmiech    Byłaś    Zobaczyłaś    Straciłaś    Szansę  Na mój powrót    I znów wszystko  Kończy się tak samo!     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej  A Berenika szukać będzie warkocza. ***
    • @Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...