Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Absurdu paranoje.

Jacek_Dyć
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jacek_Dyć

Jacek_Dyć

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Szedł sobie samarytanin drogą,
strachliwe dziecko psy opadły,
niepotrzebnie zajął się niebogą,
na balkonach kobitki pobladły,

gdy po wszystkim było, wyglądnęły,
strach nie gościł z odejściem psów,
pana pedofilem ludziska okrzyknęły,
za dnia koszmarek, niczym ze snów.

Na babuszkę napadły zakapturzone małolaty,
przechodzień odpędził zajadłą hordę szakali
w obronie siebie co zajadlejszym spuścił baty,
a jego okrzyknięto przestępcą na sądowej sali,

po cóż w obronie przeciw dzieciom używał siły,
i rodzice rękoczynem nie karcą rozwydrzonych,
wobec agresywnych dzieci i pies być musi miły,
z demokracją narasta nonsensów niezliczonych,

dzieciaki stają się nam brutalnymi przestępcami,
bez powieki drgnienia rodzica zamordują swego,
gromadnie o swe bezpieczeństwo zabiegają sami,
z ich ust publiczny bluzg należy do tonu dobrego,

małolat rządzi, dorosły od nich wzrokiem ucieka,
w wychowaniu dzieci ojciec zgubił jaja męskości,
prawo pozbawiło go karcenia młodego człowieka,
kiedy samca w domu zbrakło na ulicy strach gości.
16 czerwca 2006

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Sen o akacji

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • finch
      dni o których chciałbym zapomnieć

      Przez finch · Opublikowano

      są noce których nie pamiętam ale ciągle gdzieś we mnie czuwają tęsknota jest w raju nam zostały miejsca pełne słów ale czy jeszcze coś łączy ślad z życiem albo miłość ze szczęściem mam wrażenie że dziś wszystko znajdujemy na śmietniku wyobraźni chociaż spotykają mnie noce z których patrzę na księżyc i wybieram  pomiędzy zegarem a wahadłem bić - czy odbić się bywać czy zapewniać milczenie to przemijanie czy wahanie
    • Myszolak
      Metafaza

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Berenika97 Chyba każdemu zdarzyło się rozpaść w obliczu niesprawiedliwości świata...to łatwo może pochłonąć. Ciekawy temat wiersza. Pozdrawiam
    • Alicja_Wysocka
      na pewno...

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Nata_Kruk Ona, znaczy ta dróżka, jest tam stale, do dzisiaj :)    Dobranoc - gwiazdki na noc  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Andrzej P. Zajączkowski,  @Rafael Marius   dziękuję :)                                   
    • yfgfd123
      Ablacja

      Przez yfgfd123 · Opublikowano

      Nie jestem pewien, czy ona nadal tutaj mieszka, a więc przy każdej okazji kiedy muszę tędy przechodzić towarzyszy mi cichy strach przed jej spotkaniem, przed spojrzeniem jej oczu, albo może głównie przed odbiciem się w jej źrenicach. Nie ma w tym też wiele z patetyzmu - od jakiegoś czasu męczą mnie ataki kołatania serca, a boję się, że minięcie jej na chodniku w optymistycznym scenariuszu odebrałoby mi przytomność, a w gorszym, autentycznie zaszkodziło mojemu zdrowiu (w najoptymistyczniejszym - zabiło). Z racji tego, od miesiąca dawkuję leki przeciwkrzepliwe, a w maju mam ustalony termin ablacji. Ablacja. Lekarz tłumaczył mi - jest to zabieg, w którym pacjentowi wprowadza się do tętnicy specjalne urządzenie, wędruje nim aż do serca, a w sercu małymi impulsami pobudza się kolejne fragmenty przedsionków. W momencie, kiedy któryś fragment, sprowokowany impulsem, wywoła migotania, taki fragment bezlitośnie się zabija, na przykład wymrażając go ciekłym azotem. Pacjent w trakcie całej operacji zachowuje pełną przytomność. Uznałem, że jest w tym coś okropnie poetyckiego, to rozrzedzanie krwi, wkłuwanie się w tętnicę (udową!), wędrówka do serca, wymrażanie wadliwego serca. Lekarstwem jest zabicie feralnego fragmentu, wymrożenie go, aż martwe zostawi jedynie nieaktywną bliznę pośrodku zdrowo działającej tkanki. Czy w tym nie ma chociaż jednego wiersza? Jest. Myślę, że jest ich cały tomik - dlatego tak smuci mnie, że nie jestem ich w stanie napisać. Po zabiegu przeznaczony jest czas na obserwację, a więc może w ciągu tych paru dni spędzonych na szpitalnym łóżku znajdę czas, żeby to wszystko ubrać w słowa. Zapamiętam tam dodać, że robię to dla niej, że z naprawionym sercem, pierwsze co zrobię, to pójdę na jej ulicę, a ona, w pięknym majowym słońcu, przejdzie na drugą stronę ulicy.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...