Schodzę

[beta_b]

ze szczytu rozpaczy widok ponury popiołu góry
ścieżka ta stroma wąska pokrętna nadziei przynęta
słabe światełko pulsuje w oddali
śliskie emocje rwące strumyki
kamieni łez lodowe łyki
powietrze w płucach drżące
z zadyszki ból mięśni
serca

łagodnie opada ta autostrada
do życia do wsparcia las rąk się kłania
jaśnieje dolina przyjmuje z daleka
bukietem rozkwita naskalna powieka
więcej cieplej prościej
na hali tęcza

motyl usiadł na czubku styranego buta
temperatura w dół wzrasta 0.6 st C na 100 m
a w schronisku na kondratowej wolna podłoga wrzątek do knorra rozmowy do rana
kocham cię życie

[sun]

Serce to jeden mięsień. Spróbuj krócej i jeszcze raz. W górach jest pięknie, zgoda. Pozdrawiam :))

[beta_b]

@sun
Dzięki za uwagę. Ból mięśni dotyczył ciała, nóg. Serce jest w nowym wersie, ale brak przecinka może mylić. Pomyślę o krótszej wersji.
A co tu szczególnie przegadane?

[sun]

Chociażby takie sformuowanie "ścieżka ta stroma wąska pokrętna nadziei przynęta" jest na pewno przegadane, końcówka też nie powala. Masz lepsze przekazy.
Pozdrawiam :))

[beta_b]

@sun
dzięki sun za ten czas, który mi poświęcasz.

Melodia w tekście odnosi się do emocji, które dane mi było przeżyć.
Porównałam wychodzenie z depresji do schodzenia z gór.

Rwana, choć rytmiczna góra, jak schodzenie po kamieniach. Zatrzymania. Miękki, lejący się środek i realny opis normalnego świata - końcówka.

Wiem, że błędem jest tłumaczenie, co to autor miał na myśli, ale jak tak myślę sobie jednak o tym tekście, to nie wiem co skreślić, żeby tę melodię zachować.

A może ta melodia tylko nuci w mojej głowie, bo tak sobie ten tekst czytam?

[sun]

Beatko, ze stu obcych ludzi zaprzyjaźnię się zwykle z tą po terapii zajęciowej. Tak mam. Depresja, CHAD, schiza.. nie są mi obce. 3-maj się!