trzy godziny szczęścia

[henryk_bukowski]

w takie dni nie czuję się biedny
czuję się jak nędzarz na skraju

chce mi się pić
i zachlać na śmierć

spakować to co zostało
w jeden wielki mandżur

poprowadzić swój wiersz
w jakieś zajebiste zakończenie

lub położyć się na torach
pierwszego pociągu do nieba
otworzyć okno na ostatni rozdział

lecz siadam za stołem z ludźmi
którzy nie przeczytali żadnego wiersza

dla których jestem oderwaną zawleczką
granatu który zaraz wybuchnie
w antrakcie spektaklu

może kiedyś tego gówna im oszczedzę
skupiając się na podziwianiu ust
które jutro bedą krzyczeć
ukrzyżuj go

do wieczora umyję ręce
ubłocone miłością
po premierze

uszczypnę się w rękę
na widok rudego
w barze

zapoluję na foki
wystrzelę spermą

na wiwat

[teraa]

kompletnie nie trafiasz do mnie stylem, kiedy starasz się pisać o tej dziwnej seksualności. niby walisz wprost, ale brak tu konkretnego ciągnięcia do samego końca.

ten "mandżur" nie pasuje do reszty użytych słów/realiów.

"ludzie, którzy nie przeczytali żadnego wiersza" - mogłeś to lepiej, dosadniej wymyślić, bo przekaz zacny

8 strof na duży plus, reszta dosyć skromna. to na "wiwat" jest jak zakończenie prymitywnego wiersza, którym twój nie jest.