traźniejszość

[Jan_Nepomucen]

na drugi bok czasu przewraca się skiba
otula puchową kołderką dmuchawców
zmęczony krajobraz przymyka powieki
skrywając glejt na podróż
pośród nieśmiertelnych ostów

martwe metafory pod mgłami się snują
jak duchy rozpięte na przestrzeni światła
aż do samych trzewi
w miejscu gdzie powinien
zagłębiać się chlebowy korzeń
zgnite prześcieradło
na grobie łazarza

i hiobowe niebo podobne łopianom
skrywającym erozję
białych ścian betlejem
w cieniu barw dzieciństwa
na huśtawce malwy
skrzypiącej pod ciężarem trzmieli
i ciszy pustych krzeseł

podobni bławatom makom i kąkolom
w zrywaniu nieba na świeże bukiety
zasiewamy w sobie gorzki smak piołunu
tkwienie w wiecznym szachu
odbija się czkawką
tu kończy się czas
i zaczyna nowy

umierają powoli dźwięki i akordy
na nitkach pajęczych kołyszą się wiersze
a my wciąż dla rzeczy pilniejszych
opuszczamy bezpieczne pielesze
w skulony przerażeniem obraz
otwartej przestrzeni

[henryk_bukowski]

@Jan_Nepomucen
..dałeś Pan czadu..nie ma co:)..klasyka ubiegłego wieku:)to bardzo miłe,że ktoś jeszcze naśladuje mistrzów "gatunku"...ale "tkwienie w wiecznym szachu "..ma się jak pieść do oka..może o to "haj" chodziło?

..no i ten tytuł?..też pewnie ma nawiązywac do epoki?..bo wyświechtany...że hej:)..

to tyle,choć można byłoby..pisać...i pisać.Gratuluję "zaparcia":) - pozdrawiam

[mars]

Jest wiersz, i to mocno poetycki. "huśtawce malwy skrzypiącej pod ciężarem trzmieli" - fajne spostrzeżenie... Pozdrawiam