DZIEWIĘĆDZIESIĄTKI

[zbyszko]

moje pokolenie ma pod górkę

nie mieliśmy wojen
nie atakowali nas
nie umierali nasi przyjaciele

nasze słowa były podobno wolne
na podwórku
pod piaskownicą
mogłem mówić co myślę

moja pięść
była zawsze tylko pięścią
niczym więcej
żadną międzynarodówką

myślałem dużo o tym
wiecie
mój przyjaciel z dzieciństwa
był arabem
albo pochodzenia
[wszystko jedno dzisiaj
jeden pies]

w mojej klasie
był japończyk
a w klasie obok jeden czarnuch
fajne chłopaki
[tak, wszystko było dobre
w dzieciństwie]

nie musiałem udowadniać
bronić, walczyć, ukrywać się
nie musiałem dorastać

moja krew plamiła
tylko przypadki
dziecięcej naiwności
świat jednak krzywdził
[ale tak inaczej
cierpliwie i rozważnie]

choć nagle i tak
zacząłem się bać
wysokości, krawędzi
sexu, ras
oryginalności
niezależnej myśli
[skutecznie stłumiły mnie
panie nauczycielki]

nikt nie musi dzisiaj nic
możemy spokojnie narzekać
nierówne drogi
i śmiech nad prowincją
polami i świnią zabrudzoną
gdzie naiwni rolnicy
roztrzepują swoje żale
że z produkcji żywności
trudno wyżyć

takie życie wybrałeś
takiego życia się trzymaj
chociaż nikt tu nie wybierał
chociaż nikt tu się nie trzyma

moje pokolenie ma pod górkę
widzicie
musimy udowadniać

że nadajemy się
że wbrew ogólnemu odejściu
od zasad i uczuć my możemy
nadal wytrwać

że możemy przekazać
jakieś wartości
jeszcze komuś
następnym

że to będą nasze wartości
nie naszych rodziców
których nie rozumiemy
z którymi
tak trudno nam się rozmawia
jak z nami dzieci

że nie umrzemy tak po prostu
potomkowie zagubionych myśli
bezradnych starań
braku i celu

spadkobiercy sukcesu
bez wysiłku
bez myśli
zagubieni
w polu pszenicy

[Joanna_Janina]

Mądre słowa

Pozdrawiam :)

Janina

[agnieszka_jozwik]

Spostrzezenie trafne, my polacy, czujnosc, gotowosc do walki i upor mamy genetycznie zakodowane, takze rozumiem przeslanie, ciezko byc poprostu szczesliwym czlowiekiem, heh...podoba mi sie, acz kolwiek nie jako poezja.
Pozdrawiam