Chaos

[Sebek..._]

on nie zmieni mi imienia
gdy zabraknie ciepła
proszę
pokaż chociaż drogę
opętany zagubieniem
strach podejdzie mi do gardła

palcem chłód spróbuje odgrodzić
mnie od siebie
nie jest w stanie

zagubiony
ja ze sobą
będę błądził
do
skończenia świata

aż wyżują mnie manowce

wszystkie bodżce
będą szaleć
wiązki światła zbyt znikome
by mnie olśnić

by zatrzymać mnie
cały hałas jaki dzwięk
wybębni
nie zatrzyma mnie

wytłumieniem, zaciszeniem
nie odnajdę
ledwie promyk i zdumienie
westchną tłumy
i na chwilę
na ułamek życia uratujesz mnie

[al_meriusz]

cześć sebek,
jest w twoich wierszach przykuwająca uwagę treść, która dla mnie jednak niepotrzebnie nazbyt często bywa zamglona stylem i formą, jakie im nadajesz. niestety jest to coś, co często mnie podczas czytania trochę irytuje, chociaż wiem, że piszesz jak 'musisz'...

np. takim zamgleniem formy są dla mnie dwa pierwsze wersy drugiej strofy, a zamgleniem stylu dwa pierwsze wersy trzeciej strofy - bo nie jest tu jasne, czy masz na myśli błądzenie w samotności (sam ze sobą), czy błądzenie człowiecze (ego z duszą/jaźnią), zakończenie tej strofy sugeruje raczej to drugie, o ile słowo 'wyżują' wybrałeś absolutnie świadomie (w odróżnieniu od np. 'przeżują'), bo wtedy byłaby to naprawdę piękna metafora opuszczenia przez duszę/jaźń/świadomość skorupy ego dotąd je chroniącej lub miażdżącej gruboskorupiałością

takim stylowym rozdygotaniem są też, według mnie, pierwszy i ostatni wers piątej strofy

jednak najmniej czytelna jest dla mnie ostatnia strofa - każesz domyślać się czegoś, co mógłbyś powiedzieć prościej, bez straty dla przekazu i jego głębi- tak myślę.


pozdrawiam serdecznie

[Sebek..._]

Dziękuję Meriusz za wnikliwą i konstruktywną krytykę, na pewno zanalizuję gdy tylko będę miał spokojną chwilę, z tego względu że zawarłeś ciekawe uwagi
pozdrawiam