Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W ciele fizycznym tak, lecz nie w umyśle może tkwić genetyczny błąd,
jako jeszcze chłopiec mały miałem seksualne pragnienia wynaturzone,
intymnego kobiet ciała nie poznałem, więc pragnienia wzięły się skąd?
i kiedy do inicjacji seksualnej doszło, we mnie nie zostały zaspokojone,

uciech seksualnych czas upływał, a one niczym żelazo kata umysł paliły,
miłość - od niej uwolniony, a ból rozstania inną partnerką osładzałem,
mimo iż sporo ich było, ale skrywanych mych pragnień nie zaspokoiły,
ich seksualnych rozkoszy głód zaspokajając, sam na głodzie pozostałem,

tyle lat z tym rzemiosłem, a wytchnienia od umysłu chwili nie doznałem,
bez przyjemności, jednak w oczekiwaniu tego co miłością może się zwać,
nie patrzyłem pożądliwie na was, pragnąłem i rozczarowania się bałem,
zatem nie brałem, lecz od siebie jak najwięcej tobie i tobie chciałem dać,

w was rozpalałem żądzę, wstydliwych pragnień odsłaniając skarbnicę,
byłyście na wskroś zepsute, to i nie było deprawowania w zboczeniach,
delikatność w pieszczotach okazywałem kiedy rozprawiczałem dziewicę,
i bałem się czy umysł nie zechce zakosztować w innych niż wy istnieniach,

uzmysłowiłem sobie iż umysł jest kimś kto rządzi mną, kontrolując mnie,
łacno może zgubić, doprowadzać człowieka do niechcianych sytuacji,
począłem przeciwstawiać się, nie chcąc brać udziału w tym co on chce,
swych łóżkowych pragnień nie zaspokoiłem w tej seksualnej wariacji,

dopiero wyciszyłem je mantrą duchową w medytacyjnym procesie do zera,
i wstydzę się tych rzeczy, które z wami w seksualnych wojażach tworzyłem,
gdy w spadku po nich pozostało mi wiano, że niech by to wzięła cholera,
szkoda że miast seksualnych pragnień w duchowej wiedzy obyty nie byłem,

materialne pragnienia to czynniki, za sprawą ich przenoszona jest osoba,
jak ciało brudne kąpiemy, myjemy, tak dusza oczyszczenia potrzebuje,
wszelkie nieposkromione zachcianki umysłu to dla duszy groźna choroba,
je rozważny adept wiedzy duchowej duchowymi mantrami z umysłu ruguje,

z poprzedniego ciała do tego przeniosłem hulaszczego życia pragnienia,
jedni rodzą się z talentem, inni kaleką, gdy ja z seksualnym zboczeniem,
wyciszonym za sprawą duchową, i nie interwencją seksualnego leczenia,
"bo imię Pańskie ostrzejsze jest niż miecz i Ono jest twym wyzwoleniem".
18 lipca 2013

Łajdactwo kul, cnota dyshonorem.

Świat pierdolca dostaje, wstydzić się powinien ten kto się powyrzekał,
z pewnością swoje już wypił, a jeśli nie bzyka, to na pewno nie może,
wiekiem ode mnie starsi me wyrzeczenia określają jako niemoc moją,
spoglądam na nich, otyli, schorowani, nie przystojni, a pragną i mogą,
ja wysportowany, szczupły i nie obleśny, skąd u nich takie myślenie?
tak być nie może, by dobrowolnie ktoś upragnionych słodyczy unikał,
kiedy nie możesz, viagrę łyknij i dalej rozkoszy seksualnych zażywaj,
tak nałógowce czynią, gdy nie mogą, a pragnienia umysł im trzebią,
to tak jak ze szczerbatym, który nie może, ale gryźć pragnie suchary,
sądzicie, krytyki nie żałując, w owych kwestiach wam głosu udzielam.
27 lipca 2013

Dwie drogi

Szeroką bramą i takąż drogą wszedłem na ścieżkę duchowego rozwoju,
za ową bramą należało porzucić bagaż z materialnych przyzwyczajeń,

rozsądny wie, jak trudno ucieka się od przyjemnych dla ciała nałogów,
dwadzieścia lat niestrudzenie toczyłem boje z płuc okopcania dymem,

taki śmierdzący tłukłem się do drzwi Pana i chciałem by mi otworzono,
proście a dane wam będzie i jak za dotknięciem różdżki nałóg ustąpił,

doznając łaski nie prosiłem o seksu poskromienie, by mi nie odebrano,
w medytacji z seksualną perwersją pod rękę brnąłem drogą wyuzdaną,

była to na drodze duchowej życia materialnego osłody ostatnia flanka,
od niej wyzwolić się chciałem, lecz pieściłem, jak twoja żona kochanka,

czułem iż obrana droga staje się mi wąską i śliską, niczym górska perć,
to i poprosiłem Wszechmogącego by nie skazać się na duchową śmierć,

po wyleczeniu wreszcie zaprzestałyście mi być rozpusty instrumentami,
dzięki temu nie muszę borykać się z tego świata palącymi problemami.

28 lipca 2013


Opublikowano

Możnaby rzec iż nie staram się zachować formy nad sensem, jednak swoim stylem dbam i o tą pierwszą. Nie mam żadnego problemu w pojmowaniu filozofi, gdy ty go masz. No cóż nie dorosłeś jeszcze do tego, aby odkryć sens tego o czym staram się między wierszami przekazywać. Pewnie poszukujesz wrażeń i to o czym ja piszę nuży cię. Dorosnąć nie znaczy zestarzeć się, ale otworzyć swój umysł na istotną wiedzę.
Gdy spytali uczniowie Jezusa dlaczego nie mówi im otwarcie, ale w przepowieściach, On odrzekł: iż nie mogliby tego zdzierżyć. Widokiem tego i tobie w tym życiu nie będzie dane by poznać to co dotyczy wszystkich i nie tylko ciebie.
Tak więc przy braku inteligencji, przed tobą jeszcze wiele żyć, z wieloma, wieloma babami, które chciałbyś bym jako narrator sobie znalazł lecz ty i tak nie możesz załapać kim tak naprawdę jesteś i jakie są twoje powinności. Kłania się tobie joga intelektu, gdy ją znajdziesz (w co śmiem wątpić) nabierzesz pokory, a ona nie dopuści do tego, byś jak oszołom krytykował bez zrozumienia sensu przekazu w czyjejś twórczości.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



"Joga intelektu:to kłania się tobie (cokolwiek to jest), i jak już decydujesz się wrzucić tutaj swoje arcydzieło, weź pod uwagę, że nie czyta to tylko ciocia Krysia i babcia Zdzisia i nie będą klepać po pleckach.

A ten tekst jest po prostu potworem - długi, beznadziejny, kiepsko napisany, o niczym. To jest zdechły trup i w dodatku cuchnie.

A oszołoma to sobie zachowaj dla bliższych w rodzinie.
Opublikowano

No no, ale żeś się najeżył wybitny poeto. Ucz się pilnie, to może, może dobrniesz dalej niż do trzeciej stofy, ale dopóki będziesz myślał iż wszystko załatać można babą, to z miejsca nie ruszysz. Na twoją stronę nie wchodzę, bo wolę już pójść na stronę, a ty też daj sobie na wstrzymanie nie będzie cię tak pędzić.
Pozdro

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @monon Bardzo dobry pomysł na wiersz. Przedmioty i elementy świata spięte w żywą relacje.
    • @michal_stefan Dziękuję, cieszę się, że ci się podobało.
    • @Nata_Kruk ... wczoraj … cudowne  chociaż nie  zawsze    zniknęło  jak piękna zorza  budząca zachyt  spoglądam na nie   widzę z nim różne dziś  wiele obiecywało  jak piękna zorza  budząca zachyt    spoglądam na nie ... widzę tamten świat    wiosną budził  nie tylko nadzieję  wiele obiecywał    obiecywał  i dawał  starczy na każde jutro    jesteśmy tam na zawsze  nawet jak niektórzy ...odeszli  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia 
    • „Miotła”   Zamiatam i co? Zgarniam i co? Zbieram i co? Co cię to obchodzi? Mnie zwą panna Miotła.   Mieszkam w bloku A pod numerem siódemka. Dobrze mi tu. Nie chce zmian. Po co mi one? Jak mi dobrze, co?   Wybacz, ale idę sprzątać.   „Widelec”   Nabijam i wbijam. Lubię zaszaleć. Nie ważne czy łyżka czy widelec. Lubię bo ochotę mam.   Nic ci do tego, kochanie. Weź przestań o mnie gadać. Irytację wprowadza tylko. Zaburzenie powoduje.   Wybacz, ale mam randkę z panią Łyżką spód szóstki.   „Łyżka”   Spożywałam zupę, gdy oni znowu. Męczące dla mnie. Przynajmniej niedługo spotkam specjalnego. Zaprosił mnie na niezwykle ważną randkę.   Bo pierwsza. Jestem pewna, że czujesz ekscytację, co? Od dawna marzyłam o miłości. Wreszcie mi się to przydarzyło.   Wybacz, ale muszę wesprzeć moją przyjaciółkę Miotłę.   „Radio”   Ja podobno co? O co mnie oskarżasz? Ja niby zagłuszam spokój?! Dobre gadanie.   Ja z moją panną nic takiego nie robię. Zwykłe partnerskie przyjemności. To nie grzech przecież. Spójrz głębiej. Tu każdego sekretnie nienawidzi.   Wybacz, ale moja ukochana woła.   „Nóż”   Tak, jestem z Radiem. Wydaję mi się że od zeszłego roku. Oficjalnie. Jestem taka szczęśliwa.   Nie rozumiem jednego. Często się denerwuje. A potem sąsiadki mi mówią, że zazdroszczą. Nie rozumiem czego.   Wybacz, ale muszę zawołać męża na obiad.   „Talerz”   Toczę się cały czas. Nie wiem gdzie. Nie wiem po co. Nie interesuje mnie to zbytnio.   Ulegam chwili. To jasne. Lubię taki stan rzeczy. Toczę się cały czas.   Wybacz, ale mnie nie interesują sąsiedzkie sprawunki.   „Telefon”   Co ty ode mnie znów chcesz? Daj mi się wyspać? Gdzie ty chcesz dzwonisz? Na policję, powiadasz?   Na tego męża? A po jaką cholerę? To dobry pan. Zawsze mi się kłania.   Wybacz, ale nie będę donosił na przyjaciela.   „Książka”   Żyje tu od wielu lat. Lecz nigdy o czymś podobnym nie słyszałam. Boże, zmiłuj się nad nami. Boże, zmiłuj się nad nami.   A taki dobry pan z niego był. Żałuję, że umknęło mi to mojej uwadze. Boże, zmiłuj się nad nami. Boże, zmiłuj się nad nami.   Wybacz, ale wybierz się do telefonu. On będzie wiedział co robić.   „Powietrze w bloku”   Ja to wiem wszystko o wszystkich. Chcesz posłuchać? Nie? A szkoda, panie.   Mógłbym w nieskończoność. Młodość pani Miotełki. Jak Radio trafił do więzienia. No, dokładnie. Sam się dziwiłem. Bo taki dobry pan z niego jest.   Wybacz, ale wracam do obowiązków.   „Blok A”   Mówiłem. Ostrzegałem. A skończyło się jak zapowiadałem. Co się stało? Pozwól, że wyjaśnię.   Tragedia się stała. Mieszkanie Radia i Noża. Puste, lecz czerwone. Sama tragedia.   Wybacz, ale mnie zburzą. Nikt tu nie chce mieszkać.   „Stół”   Oglądałam z boku. Przykro mi było. Mieszkała tam moja siostra. Ale co poradzić? Idę dalej.   Moja codzienność. Oglądam telewizję. Robię dania. Witam męża.   Dziękuję, że jesteś.   „Krzesło”   Wróciłem się do domu po pracy. Całuje mnie czule żona. Kochamy się ponad życie. Nie opuszczę jej.   Siadam na kanapie. Biorę obiad ze sobą. Moja żona obok mnie. Zjadła już.   Dziękuję, że jesteś.   „Poduszka”   Pogodna. Radosna. Lekka. Na wietrze jestem.   Tęsknię za talerzem. Przez całą sytuację przestał się ze mną spotykać. Tęsknię za nim. Pogodziłam się.   Dziękuję, że byłeś ze mną przez ten cały czas.   „Blok B”   Brak najdroższego przyjaciela. Zburzyli go miesiąc temu. Był dla mnie jak brat. Przepraszam, że ci nic nie powiedziałem.   Stoję. Moi mieszkańcy są pogodzeni. Są szczęśliwi. Może ja też powinienem.   Dziękuję ci Bloku A.   „Blok D”   A czy ktoś pamięta Blok C? Widzę jak przez mgłę. Dobre rzeczy tam mieszkały. Szkoda, że nikt o nich nie pamięta.   Bieda panowała u nich. Ale i tak lepiej im się żyło. Byli po prostu szczęśliwi. Może to wynikało, że nie przejmowali się niczym niż tylko przetrwaniem.   Dziękuję, że ja miałem lepszy start. Żałuję, że nie miałem takich rzeczy.   Wybacz, ale muszę sobie to wszystko przemyśleć. Ty idź na grób Bloku A. Pozdrów go ode mnie.   „Stare mieszkanie i kotek”   Pozostawili. Czy czuję gorycz? Nie. Został ze mną ten biały kotek.   Dawał mi ciepło, dopóki nie zburzyli całego bloku. Udało mi się znaleźć inne. Ciepłe ognisko. Rodzinna miłość.   Dziękujemy za siebie.   „Kosz na śmieci”   Nóż do mnie chodziła. Miotła do mnie chodziła. Łyżka do mnie chod ziła. Karmili mnie ich zmartwieniami.   Ale czy ktoś mnie słuchał? Ze smutkiem przyznaje, że nie. Ale nie mam nic im za złe. Byli jedynymi, którzy do mnie przychodzili.   Dziękuję wam za to że sprawiliście że poczułem się czymś.                
    • Zamierzona dominacja formy nad treścią wypowiedzi. Forma jest ważnym i samoistnym celem u ciebie - w tym wierszu.   1. Każda z 7 pierwszych linijek jest złożona z dwóch samodzielnych elementów.  2.W lewej kolumnie wiersza "połówki wierszy" wchodzą ze sobą w rymy i rytmy. 3. Dwie ostatnie linijki tworzą puentę, osobną całość, refleksję podmiotu lirycznego. Pzdr  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...