"popiół to ten który podnosi i spożywa co niepotrzebne nikomu"

[maria_bard]

łóżko zbielało bez perfum diora
przysypiała na nim ze swoim wilkiem

palący i bolesny
zjadał ją kawałek po kawałku
śpiewała mu po angielsku oswajała
własne cząstki

to był krzyk o ratunek
odeszła bezboleśnie

zostałam
spożywam resztki niepotrzebne nikomu
jak popiół

[Mariusz_Sukmanowski]

"palący i bolesny
zjadał ją kawałek po kawałku
śpiewała mu po angielsku oswajała
własne cząstki "
- chciałbym ci zaproponować ingerencję w tę strofę , notabene bardzo dobrą w przekazie całościowym ,ale "ukaleczoną" stylistycznie ( troszkę zbyt "po po wa")

ja:
palący i bolesny
zjadał ją po kawałek
śpiewnym angielskim oswajała
własne cząstki

ty:
......................

kompromis-ik?
pozdr

[Nata_Kruk]

Dopowiadam sobie to, co "czuję" pomiędzy... obraz "przybija", ale nie dam się wbić
na amen. Najmniej spodobał mi się tytuł, tym bardziej, że doczytuję większość w puencie.
Pozdrawiam.

[Marek_Petrykowski]

Jest w tym wierszu jakiś "środek" - jakieś "centrum", z którego wyrusza się na samotną walkę, ale to tylko kolejne złudzenia dają namiastkę "pełni". Tylko "pradawny człowiek" może się jeszcze odnaleźć w tym poranionym świecie.
Autorka pisząc ten wiersz pewnie myślała o kimś... ale pozwolę sobie go odczytać bardziej uniwersalnie. Pozdrawiam - dire.