Trzmiel

[Roklin]

Jakże rzadko o mnie myślisz chociaż mieszkam w Twym ogrodzie
Wstaję tuż przed złotym świtem zaś zasypiam po zachodzie
Krążę wokół białych kwiatów niknąc pośród rojów pszczelich
Muszę żywić mą rodzinkę nie uznaję więc niedzieli

Nie karm mnie tym gorzkim płynem on mi wcale nie smakuje
Przypomina trochę wodę lecz zapachu jej nie czuję
Pomyśl kiedy stąd odlecę nie dostrzeżesz braku trzmiela
Choć wraz ze mną zginą barwy których smak Cię rozwesela
23.04.2013

[Nata_Kruk]

"Roztrzmieliłam" się tymi wersami... całkiem przyjemne "kołysanie" na łonie natury.
Drugi wers.. "zaś zas_ypiam".. wymnieniałbym na coś innego... choćby "a".
Ostatni wers w II- giej, dlaczego barwy mają zginąć.?
Pozdrawiam.

[Roklin]

Witaj Nato!
Miło mi, że wierszyk się podoba.
To "zaś" rzeczywiście nie brzmi najlepiej, ale... "a" też mnie nie przekonuje.
Barwy? Trzmiele, tak jak pszczoły, słyną z zapylania kwiatów. Bez tych pożytecznych owadów mnóstwo roślinek zginie.
Smutne, że ludzie nie patrzą na drobiazgi, które ich otaczają - tracą przez to wiele okazji na miłe spędzenie czasu, na refleksję, na ciekawe obserwacje...
Pozdrawiam :)