dylematy

[Jan_Nepomucen]

coś we mnie pękło wylało na zewnątrz
nieme zwątpienie w zbawienie świata
poprzez sakrament odpowiedzi
na szereg pytań wpadających w wodę
malującą wokół twarzy kręgi

jak miał na imię Alzheimer
i kto mi kazał ubrać aureolę
pierwszej gwiazdy na domowym niebie
zupełnie jakby nie dotyczył jej
czas krzesła z garścią prochów przy stole

we wszystkich rodzajach próżni
można wszeptać krzyk pomiędzy kamienie
i dylemat - zbudować most czy pomnik
by zrodzić następne pytanie
za parawanem swej nieomylności

o krok przed ciszą dwa kroki za burzą
w rzeźbiony abrazją brzeg studni
pogrążony w ciążeniu krzyżowego drzewa
gdzie się odbywa prezentacja cieni
w cichej ekstazie umierania ego

z requiem biegnącym drżeniem po palcach
taka jest właśnie powrotna droga dotknij
a usłyszę śpiewające piaski choć jeszcze
nie umiem być martwy nie potrafię zasnąć
na tak długo zostawiając siebie wewnątrz

[WiJa]

Trzy słowa co do tego wiersza cisną mi się na usta: obcować, zgłębiać, dociekać. Pozdrawiam

[Alina_Służewska]

wszystko to prawda
zatem dopowiadam -

życzę pomyślności
nie tylko w święta

pozdrawiam :)

[Stefan_Rewiński]

Ciekawy. Pzdr.

[Piotr_Płoszaj]

Bardzo zaciekawił. Pozdrawiam- Piter

[Mirosław_Niewierszyn]

Dobry tekst. Jedyna uwaga: swej=swojej, ale to pryszcz, chociaż osobiście usunąłbym go w tym przypadku.
Wesołych Świąt.

[Baba_Izba]

Wiersz zaciekawia, nietuzinkowy, mobilizuje umysł.
Serdeczności
- baba