NieHeros

[Wiktor Kwieciński]

W sobotni wieczór
pijani herosi zaburzają codzienność
i wiarę
ja
w światło przyćmionej lampy spętany
wyglądam przez okno
pijany gwiazdami

w sobotni wieczór
herosi namiętnie szukają
anioła co szybko rozpina guziki
i dziko palcami rozcapirza włosy
ja
skazany na owoc zamkniętych oczu
wyglądam anioła
któremu mógłbym ten wiersz przeczytać

a w niedzielny ranek
wymierają herosi bez epitafiów
w resztkach człowieczych ból się ostaje
i codzienność
ja
który zmagam się z tlenowym rakiem
nie do półbogów sięgam rękoma
mi nie sobotnie wieczory pisane
tylko te drzewa
w nich fauny schowane
i driady
które na dźwięki tęsknoty niegłuche.

[Baba_Izba]

Na pewno jest to wiersz, wobec którego, nie przechodzi się obojętnie. Bardzo sugestywnie przedstawiony podmiot liryczny wiersza. Wiersz mnie wzruszył.
Ogólne wrażenie: moim zdaniem dobrze napisany, z sensem, ładnie.
Uwagi o wierszu: "rozcapirza" zmienilabym na "tarmosi" lub "targa"
"stroszy" i piąty wers od końca: "mi nie sobotnie wieczory pisane", bym zmieniła szyk zdania na: "mnie nie pisane sobotnie wieczory", lub: "nie mnie pisane sobotnie wieczory".
Serdecznie pozdrawiam
- baba