Zgubić się

[Janusz_Ork]

stół lampa i cisza
odłożył pióro oparty na łokciu
pochylony człowiek
zostawił ciało
i błąkał się w wierszach
szukał powrotnej drogi

nie wiedział jak długo
był nieobecny w ciemnościach wersów
czas płynie inaczej
spojrzał na zegarek
pod szkłem siedziały dwa świetliki
i nie pokazywały czasu

[Zbyszek_Dwa]

Wymownie oddana atmosfera
zagubienia różnorakie dopadają
czasem

Wyjątkowo trafia do mnie pierwsza

stół lampa i cisza
odłożył pióro oparty na łokciu
pochylony człowiek
zostawił ciało
i błąkał się w wierszach
szukał powrotnej drogi

Pozdrawiam Janusz :)

[cezary_dacyszyn]

Januszu !!! Trzy ostatnie wersy są zupełnie do de !!! Nie psuj nimi tego wiersza !!! !!! !!! Płynie zamieniłbym chyba na płynął - żeby z całością współgrał ... Pozdrawiam , C :-)

[Judyt]

bardzo dobry wiersz i tyle..
też się zgubiłam J.

[Janusz_Ork]

Zbyszku, dziękuję za czytanie no i cieszy, że znalazłeś fragment dla siebie. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Stanisławie, oczywiście każdy może sobie zmieniać i czytać jak mu się podoba. Samo zajęcie się wierszem już cieszy autora. Dziękuję za wizytę i czytanie. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Czarku i Ty masz prawo czytać jak Ci się podoba. Interesowałoby mnie, co wyczytujesz z wiersza, po wycięciu ostatnich trzech wersów. Bo zgodzisz się ze mną, że w tym przypadku nie jest to już ten sam wiersz. Dzięki za czas, czytanie i zajęcie się wierszem.
Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Judyt, dziękuję za czytanie i słowa pod wierszem. Cieszy, że trafiłem do jednego czytelnika. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może znajdzie wielu po śmierci J.(:odwzajemniam dobroć

[Janusz_Ork]

Hallo Judyt, może znajdzie, ale wtedy nie będę mógł już reagować.
J.

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po ludzku już nie- owszem, ale to co pozostawione zostanie,
jak van gogh został doceniony dopiero po śmierci i kawał życia
spisanego w listach zostawił ludziom teraz żyjącym(taki przykład
z brzegu),J.

[Alicja_Wysocka]

A ja biorę jak leci!

Z Twoją pomocą wlazłam do wiersza jak w środek snu.
Przypomniałam sobie co czuję jak piszę. Kiedy zabuduję się się słowem nie mogę znaleźć wyjścia. Od jakiegoś czasu pojęłam, że niedobrze wychodzić wejściem, znaczy tytułem. Trochę to za proste, za banalne. No i wyjście trzeba zamknąć, zabić puentą jak gwoździem. Czasem to trwa bardzo długo.

Spodobały mi się Twoje dwa świetliki, przy pomocy których nie możesz odczytać godziny, nigdy nie wiadomo ile czasu zajmie dokończenie.
Nie myślałeś o tym żeby zamieszkać w nim na stałe?

Ale mi się podobało!

Pozdrawiam :)

[Oxyvia]

Wiersze i myśli są ponadczasowe, poza przestrzenne.
Lubię się tak zgubić w czasie i przestrzeni, żeby dotknąć czystej poezji. :)

[Janusz_Ork]

Alicjo, bardzo mnie cieszy, że bierzesz wiersz w całości. Dziękuję za podzielenie się osobistymi i bardzo ciekawymi refleksjami. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Otóż to Oxyvio, zgubić się i dotknąć prawdziwej poezji. Ostatnio zdarzyło mi się to nie przy pisaniu, ale przy czytaniu Transtromera. Dzięki, że zajrzałaś do mnie. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Oxyvia]

Bo czytanie to jest trans, niewiele mniejszy niż trans tworzenia - to trans współtworzenia z autorem dzieła.
Serdeczności. :)