Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wieszcz wieszczy wieści złowieszcze
A to że mleko sie rozlało
Albo że krzesło na trzech nogach chodzi
Wieszcz wieszczy że mrówki budują mrowisko
Lecz nikogo to nie obchodzi
Bo wieszcz wieszczy wieści złowieszcze
Kowalskiego obchodzi ciepła kawa z rana
I miękkie kapcie
Mrowisko przy domu mu nie przeszkadza
Wieszcz dalej wieszczy wieści złowieszcze
Kowalskiego ugryzła mrówka.
Strząchnął ją, lecz mrówki byly już w jego kapciach i kawie
A wieszcz już nie wieszczył wieści złowieszczych
Wieszcz nie wieszczył już niczego.
Mrówki wlazły mu do ust

Opublikowano

Tego wrzeszczącego już tyle razy czytałem. Autor nic z podpowiedzi krytycznych do serca nie przyjął. Dalej wrzeszczy sen złowieszczy. P.... kijem bambusowym mnicha buddyjskiego w dyńkę. Może Boże zlitujesz i walniesz gromem. Proszę.

Opublikowano

Widocznie Perunowi podoba się to tak samo jak i mi, dlatego nie widzi powodu by walić piorunem :)

" Autor nic z podpowiedzi krytycznych do serca nie przyjął." - no tak, poznałem już różne opinie, jednak nic pod publikę ;p

Opublikowano

"pierdoły" - pomyślał Hans gdy Fritz Gerlich ostrzegał w gazetach przed Hitlerem.

Potem Gerlich wygrał wycieczkę do Dachau a Hans-Kowalski musiał żyć w nazistowskich Niemczech.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Człowiek? Dzieło sztuki!  Perpetum mobile  ... ruchomych schodów w metrze  Wiosna? Niebem się rodzi.  ... w starym wytartym swetrze Nie masz serca? Dziś tłusty czwartek i samba?  I dlatego tańczysz tak lekko, radośnie?  Wracaj! Zapomniałeś wziąć serca.  Spójrz: mam podobne ...  I rośnie.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...