Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

nadgorliwa

Kraft_

Przez Kraft_
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kraft_

Kraft_

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

leczysz mnie z upośledzeń
próbujesz
ten szpital jest poza mną
spaceruję w kaftanie
po zarysie przemilczeń
koegzystencja
to nie są wyznania na przekór
przeklęte alegorie
ble ble ble między słowami
jest taka zależność
spalone dłonie
nie potrafią w nieskończoność
lepiej i lepiej
czasami przypomnij mi brak makijażu
żebym zapamiętał
jak smakujesz naprawdę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Christine
      Jestem Nadwyraz

      Przez Christine · Opublikowano

      @Omagamoga To jest cudne! A słowa dają wiele możliwości interpretacji. Podpisuję się pod wnioskami Bereniki. Pozdrawiam. :))
    • Mitylene
      czuwanie

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Berenika97 wiersz przytłacza tą ciężkością sufitu i świetnie szkicuje nm obraz niemocy, brak snu i zawieszenia pomiędzy światami...Nostalgiczny klimat nasączony czarną barwą jeszcze bardziej podkreśla przygnębiający stan podmiotu lirycznego. Wiersz choć mroczny, to niebywale intetesujący i mający w sobie to coś, co przyciąga.       
    • Radosław
      Czas

      Przez Radosław · Opublikowano

      @Leszczym Dziękuję.  
    • Robert Witold Gorzkowski
      Romatyczność - mojej miłości

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      W kominku ogień rozwiał wiatr zakręcił czarodziejsko chwilą i rozlał w pokój mocą barw odkurzył czyny w myśli wpłynął. Ponad grzbietami starych ksiąg nad rzeźbą w barokowym stylu przeleciał szybko niczym fal spieniony potok z góry spłynął. A bibelotów pełną garść rozrzucił na komody przestrzeń i suchych kwiatów tęgi kosz na łono rozsiał słów niewieścich. Treścią wypełnił każdy kształt rozpoczął czasu odliczanie odświętny przybrał układ rąk bezdusznie przed oczami stanął. Już nie te ręce pieszczą ust... wypity duszkiem dzbanek wina rozgrzaną głowę przeszył lód bierz ciało Świecie mnie w nim nie ma.      
    • Leszczym
      Ciężar skrzydła

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Toyer Bardzo fajnie ten utwór spuentowałeś :)))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...