Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gwiazdo Kolorowa

Grzegorz_Kulesza
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Grzegorz_Kulesza

Grzegorz_Kulesza

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gdzie mnie prowadzisz gwiazdo kolorowa
W obięcia morfeusza,wszak tuliłem go wczoraj
Pokazał mi swą kraine gdzie jego magia zaginiona
Słodko owocując przepowiada śniącym raj.

Gwiazdo Ukochana przebłysków mojej świadomości
Chce słuchać tylko Ciebie mój Kolorze Szczęścia
Kto by nie odał duszy dla twej prawdomówności
By trzymać Cie za ręke podczas twego zamężcia

Gwiazdo kolorowa Trudzie Anielski
Skieruj na mnie swe rajskie oczy
Na moje zwycięstwa, remisy i klęski
I niech słodkie niebo spojżeniem Cie zauroczy.

Grzegorz_Kulesza

Grzegorz_Kulesza

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W takim razie drogi Mithotynie wkaż jakie rymy nie są częstochowskimi, mi się coś kojarzy iż gdy rymują się odmienne części mowy, ale może jest iny sposób by rzucić czar rymami na czytelnika i tym przykuć jego uwagę na dłużej niż pięć sekund czytania.

Grzegorz_Kulesza

Grzegorz_Kulesza

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Milczenia zbliża się niechybny koniec
Zaginie ta kraina złotymi nićmi przeplatana
Zgłoski w słowa skreślone dostarczy milczący goniec
Kusząco wciągnie poetów do środka altana

Wyłonią się z ciemności postacie, twarze i marzenia.
Zasłuchanych księżyc swoim światłem z czułością przypruszy
Gdzieś tam w środku przewiną się obrazy które ktoś odmienia
Znów Poeta dyktował do serca więc mu pokazuje uszy.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Rymy faktycznie są tzw częstochowskie czyli dokładne zbytnio. Oczy- zauroczy całe słowo się powtarza w następnym a np oczy- szarzy też rym jest i nie częstochowski. Pewien poeta fajnie wyjaśnia te rymy w necie, daje przykłady i ich zastosowanie. Warto przeczytać o tych rymach. Wszędzie ten tekst nazwą grafomaństwem nawet jakby treść boska była i nazwą te rymy częstochową. To na bank nie jest tekst wprawnego poety. Radzę poczytać teksty rymowane wtedy autor zobaczy różnicę, oczywiście znanych gości od rymów, bo podobnych grafomanów jest masa. Każdy jest grafomanem. W tym tekście tylko dwa rymy nie są częstochowskie kolorowa- zaginiona. Reszta jest jak to się fachowo nazywa dokładnymi.Poz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wiechu J. K.
      Portret trumienny

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Simon Tracy Rozumiem! Towarzystwo kota lub psa, a nawet samotność jest w wielu przypadkach odpowiedniejsze.
    • Arsis
      Gdzieś, poza

      Przez Arsis · Opublikowano

      Gdzie oni są? Otóż pełno ich jest, całe zatrzęsienie w gwiazdotwórczej otchłani.   Gdzie są?   Wszędzie.   Wnikają w sny. W marzenia. W tęsknoty. Rozsadzają sobą rozpędzone strumienie czasu.   Zaciskam powieki – widzę ich.   Otwieram – widzę.   Czuję ich obecność poprzez mury zimne i ciężkie. Przez stare cegły...   Wtedy, podczas misterium w pulsującej ekstazie drgających świec, dostępuję obecności...   Przez te ściany zimne. Poprzez popękane tynki, mury tajemne…. Widzę ich. Czuję. Wtedy, kiedy deszcz. Letni deszcz majowy. Wtedy, kiedy szarość pochmurnego dnia sączy się przez szczeliny zaciągniętych storami okien...   Wtedy, kiedy…   Kiedy to było? Pamiętasz?   Dlaczego milczysz? Spójrz, jakoś tak mi tutaj samemu… Ale… Deszcz stuka w okna. W blaszane parapety.   Bulgocze w rynnach…   Czy to miał być wiersz? Nie sądzę. Więc, co? Co to miało być? Nie wiem. Nie mam pojęcia.   Może ty wiesz?   Wiesz?   Powiedz coś. Cokolwiek. Powiedz, pomimo milczenia i szumu.   Pomimo ciszy samotności.   I pomimo milczącej ekstazy smutku tak wielkiej, że aż otępiającej. Zniewalającej wszelkie poruszenie jak w chorobie Parkinsona.   No i popatrz, miał być wiersz a wyszło jak zwykle nie wiadomo, co.   Ciii… Stukania w przedpokoju zwiastują czyjeś przybycie. Czy to ty, ojcze? Przyszedłeś po coś? Zapomniałeś czegoś?   Ojciec przychodzi na ogół we śnie. I tak jakoś majaczy niczym fatamorgana.   Lecz tym razem to nie on…   Wiesz, kiedy zaciskam mocno szczypiące powieki dużo światła nas wówczas dzieli. Nawarstwia się wtedy twoja nieobecności, potęguje się i lśni. Jak ten blask na skraju. W widnokresie zalęgły.   W słońcu kładącym się do snu. Tu i tam. Tu i ówdzie. Wszędzie. Po wielokroć…   No i popatrz. Ach, stałaś się znowu kamieniem. Nieczułą cząstką wygaszoną w sobie.   Jestem tutaj. Jestem. A ty?   Mech porósł płaszczyzny kamienia. Zielone ściany. Mechate. Miękkie i wilgotne…   Za dużo tu nieścisłości. Kiedy staję obok domu umarłych dawno temu dziadków, słyszę jak rozmawiają ze sobą, w środku. Rozmawiają i śmieją się. Padają przytłumione słowa gości. Wszystkich tych, których już nie ma. Nie wchodzę do środka, do tego wnętrza przeszłości. Dawno minionej strugi. Ale nie. To dzieje się na nowo. Oni są tutaj. Oni są. Czuję ich obecność,   Patrząc w dal. W ten skraj zielonej łąki. Podmokłej.   Tej łąki zwieńczonej strumieniem perlistym i lśniącym…   A więc tam.. Tam daleko…   Spójrz. Spójrz tak, jak mogłabyś spojrzeć, będąc razem ze mną w tej oazie nieskończoności…   Spójrz!   Horyzont ugina się od szaro-słonecznej, od tej melancholijnej kwintesencji zmierzchu w liliowych powabach i lśnieniach.   Od tego czegoś, co umyka wyobraźni a co istnieje wiecznie. Na zawsze…   Wtedy, kiedy patrzy się poprzez płot z rozrosłego znienacka gladoilusa...   Stoję na zewnątrz małego parterowego domu i nasłuchuje rezonującej bieli ścian. Tej bieli oddychającej. Werandy. Okien uchylonych. Sieni… Nasłuchuję głosów. Śmiechów i szeptów. Wszystkich tych dawno minionych emocji. Nieaktualnych już, choć wciąż istotnych z punktu widzenia wieczności. A więc słyszę te zapamiętane z dzieciństwa, z młodości... Głosy dziadków, których ciała rozsypały się już dawno w pył.   … a więc te głosy, te szepty dawno umarłych już gości… … umarłych, zmarłych, skamieniałych…   Wracam do początku…   Czuję każdą barwę dźwięku. Każde wibrato… Wyczuwam wszystko jak pies, któremu podkłada się pod nos przedmioty powszechnego użytku.   A więc czuję ich. I wiem, że są.   Rozmawiają ze sobą. O sobie. I o sprawach wszechrzeczy. O tych wszystkich kwestiach…   Kto tu jest?   Dziadek wyszedł na chwilę…   Nie. Nikt nie wyszedł. Oni są wiecznie wewnątrz czegoś, co jest nieograniczone i niepojęte…   Oni są wewnątrz...   Nie widzę ich, ale słyszę… Wprawdzie słyszę jakoś tak, jak się słyszy przytłumione dźwięk zza ściany.   Jakoś tak…Słysze ich, jakby świętowali. Bo świętują.   Tam wciąż komuś winszują i składają życzenia. Śpiewają cicho harmonicznymi głosami pieśni.   Imieniny. Urodziny…   Jedno i drugie.   Wiecznie…   Pobrzękują sztućcami, filiżankami, talerzykami...   Tymczasem na zewnątrz trwa przytłumiony blask wiecznego zmierzchu. Pachnący maciejkami zmierzch, któregoś czerwcowego zmiłowania, którejś wczesnej jesieni…   Spójrz, tak moglibyśmy się kochać. Tak miłować, splatając dłonie… Tak moglibyśmy… Lecz…   Wiesz? To nie ten wszechświat. I czas. To nie ta otchłań gorejącego bytu. Tutaj wszystko jest już minione. Niespełnione. I tęskne.   Tutaj wszystko jest przytłumione w kolejnych fazach okrutnego mijania. Tutaj wszystko jest świeże. I więdnące. I uschnięte zarazem. Tutaj wszystko jest…   Wiesz, za dużo tego wszystkiego. Za dużo tej przeszłości. Tych rozsypanych resztek dawnego życia. Jest. To znowu tak jakby nigdy niczego nie było…   A nawet, jeśli jest, to jakieś takie minione. Nieaktualne. Jakieś takie post… Dużo tu tego. Dużo. I jakoś tak strasznie mało…   Pamiętasz? Wtedy, kiedy ktoś chciał ci coś powdowieć?   Lecz nie zdążył. … więc nasłuchujesz echa…   I jesteś coraz dalej od polan. Od tej woni igliwia. Oddalając się, oddychasz płytko przegrodzona kratą gęstego powietrza...   I jesteś ogłuszona ciszą, która zwiesza się gałęziami do samej ziemi płaczącej wierzby. … co przegląda się nad wodą, nad wartkim strumieniem hałasującym perlistym milczeniem …   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-01-24)      
    • APM
      spotkanie klasowe

      Przez APM · Opublikowano

      @Rafał Hille Na spotkaniach klasowych chce się wierzyć, że się jest dalej takim jak kiedyś. A może jest się nawet takim jak kiedyś. Nie zmienią tego papiloty ani piwo bezalkoholowe. To są tylko dodatki.
    • Poezja to życie
      Zostawiam

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Cały świat  Zostawiam za sobą    I nawet nie patrzę już  W twoje oczy    Bo nic mnie nie zaskoczy    Nawet twoja postać  Jak z bajki    Jestem dorosły   Nie wierzę już w bajki! 
    • Krzysztof Pokrzywiec
      Ta Wolność!

      Przez Krzysztof Pokrzywiec · Opublikowano

      Obdarta z kolorów miedzi, Mieści w sobie cały świat. Od poczęcia, poród i studia Walczy i broni.    Światło na dłoni. I blask w sercu Wyczekuje  Kiedy wrócę do domu.   Pierwsza kobieta w mym życiu. Jej twarz lśni we wschodzie Pomrukuje w zachodzie. Nowego Jorku o zmierzchu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...