Kasztanowiec

[Agata_Rak]

wiosną czaruje
lepkimi ciemnobrązowymi pąkami
i białym niczym mleko kwieciem
zebranym we wdzięczne kwiatostany
wabiące owady

latem przyciąga
głębokim cieniem
pod rozłożystą koroną
i gąszczem żywozielonych liści
dającym schronienie rozśpiewanym ptakom

jesienią zachwyca
kolczastymi jak jeżowce kuleczkami
uwalniającymi ochoczo gładkie owoce
i brązowożółtymi liśćmi
szeleszczącymi cichutko pod naporem wiatru

zimą intryguje
lśniącą bielą szadzi
na delikatnej koronce gałęzi
i potężnym pniem
odzianym w spękaną korę

[Oxyvia]

Ładny opis.
Szkoda, że kasztanowce są atakowane przez robale i umierają. Podobno nawet są skazane na wyginięcie... To straszne.

[Lilka_Laszczyk]

Mam cztery kasztanowce. Z roku na rok coraz mniej błyszczących kasztanów w trawie pod nimi. Nieszczęsny szrotówek przetrzebia jak może. Dobrze, że napisałaś wiersz o tych pięknych drzewach, bo niedługo ich nie będzie.
Pozdrawiam
Lilka

[Agata_Rak]

szkoda ich bo są piękne...

[Grażyna_Kudła]

Cztery pory roku kasztanowca, ot i cały cykl, który owy kasztanowiec, ma szczęście powtarzać, powtarzac, powtarzać...
My nie mamy, ale zobaczyłam w wierszu analogię.
Co mi przeszkadza, to wspieranie się strofek na imiesłowach, ale ja też tak często mam.
Pozdrawiam
:)