Symfonia

[Bartłomiej Boral]

Głusza dźwięku symfoni brzmiącej dla ludzi żyjących śmiercią,
mknie niczym strzeła prawdy zastygła,
rozdzierając materię tego świata na:
fałsz i prawdę
miłość i nienawiść

Głuchy słyszy to co ślepy ujrzeć zdoła!
Mądry pominie w swym codziennym planie,
to nad czym głupi całe życie rozważać będzie.

Trudno jest znaleźć tę granicę,
pomiędzy fałszem a prawdą, śmiercią a życiem
Linię, którą wyznacza dźwięk strzały wiejącej
z symfoni życia ludzi,
umierających dla prawdy codziennością!

[Bartłomiej Boral]

Co muyślicie o tym wierszu, tylko szczerze, proszę!!!

[asher]

Ja z prozy jestem, więc nie mam ISO 2001 na poezję :))) Ale dla mnie słaby. Pomysł fajny, taki dostojny, modernistyczny, jednak nie wyszło...

[natalia]

znów splątanie językowe..umierających dla prawdy codziennością?
ludzie umierają dla prawdy, to ok, ale codziennością? da się "czymś umierać"? bo ja pierwsze słyszę, można umrzeć od czegoć, przez coś, dla czegoś, no ale czymś? radzę przemyśleć to.

strzeła= chyba strzała...

i do tego potem sie okazuje, że to strzała wiejąca... jak strzała moze wiać? ona wieje w sensie ucieka?

ogólnie to nie wiem, środeczek mi się podoba, mimo że oparty na antonimach, ale jakoś tam pasują, natomiast wcześniej i później tak sobie, nieprzekonująco

pozdrawiam serdecznie
Natalia

[Anula Szczeblowska]

Zamysł jest, wykonanie wieje nieudolnością, ale coś by się dało z tego wykrzesać przy pomocy nożyczek przede wszystkim.