Nie-wyjątkowa historia?...

[Miszu M]

Powaga, powaga, powaga
To paradoks niszczy Twój porządek świata
Wstań gwałtownie, porwij siebie w końcu mdłe okowy zrzuć
Znajdziesz w łyku ukojenie, nim na ów łyk zaczniesz pluć...

I dobrze! I dobrze! I dobrze!
Jeśli koniec swój nazwiesz kiedyś swym początkiem
Przechyl kielich mętne oczy przetrzyj ze zdumienia i
Znajdziesz tylko swoje troski, tam gdzie wcześniej był Twój łyk

Już słaby, okaleczonym palcem zataczał kręgi po krawędzi
Kieliszka na wpół wypełnionego wódką
Krew leniwie ciekła po ściance, tworząc z cieczą czysty błękit
Ale on tego nie dostrzegł, było mu niewypowiedzianie smutno
Obłoki mogące przypominać wszystko, i nic
Drażniły jego nozdrza, płuca i oczy
Skraplająca się na ciele samotność, nie mogłaby ich zmyć
Wrześniowej, trochę chłodnej, niekończącej się nocy
W krzywym odbiciu szklanki, mimo krzywizny tak wyraźnym
Widział cień dawnego siebie - swoją poszarpaną karykaturę
Sam nie wiedział czy to naprawdę, czy to refleksja wyobraźni
Ale przecież nie wyróżniał się w zbiorowym zawale sumień
Pamięć była uciążliwa, czasem nie można się od niej uwolnić
On nie mógł, zatracał się w jej toni
Bywa tak, że przychodzi nam w siebie zwątpić
Zwątpienie wyrażone w boleśnie pulsującej skroni
Imperatyw wspomnień, reperkusje działań, piętno
Zapętlone w czasie doznania mogły doprowadzić na skraj
Spokoju a szaleństwa, mówił: chwyć za rękę i choć ze mną
Ale to piąta strona świata, gdzie raj zamienił się w piekło
Błąd za błędem, kolej rzeczy i los, od którego ciężko uciec
Tego co go znieczuliło mimo pozorów nie kupisz
Wyjąc jak zranione zwierze, serce w końcu przestało się trudzić
Choć tliło się w nim uczucie, że może jeszcze kiedyś wróci jego bicie
Dreszcze których nikt nie zauważył, bo każdy miał swoją historię
Panowały nad nim, odbierały wątłą tożsamość
Ale posiadał coś, o czym nie wiedział: swoistą zbroję
Ostoję wyższej etyki, której nigdy nie miał prawa się wyzbyć
Choć i aż - żałował, żar minionej nocy? Wystygł
Rano przetarł w zdumieniu oczy

Bo gdzieś przepadł kieliszek, dym i wszyscy
Po ranach pozostały blizny, bólu upuściły już dosyć

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli to jest wiersz to jutro obalą rząd Donalda T. ;))))

[Miszu M]

W takim razie pewnie wielu życzyłoby sobie by to, co napisałem, wierszem było :)
Taki miałem dzień, taką miałem inspirację, taki nastrój - na taką formę. I choć wiem, że mmm.. odbiegłem od konwencji, to chciałem się podzielić tym, co stworzyłem.
Pozdrawiam

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sory. Mnie nauczyli, że tu portal poetycki a nie kącik zwierzeń. Chociaż te i owszem, ale gdzieś bokiem a nie w centrum.

[Miszu M]

Czyli Twoim zdaniem to, co napisałem, nie mieści się w definicji terminu poezja? Nie stworzyłem możliwości jakiejś szerokiej interpretacji - to prawda, ale nie to było moim celem. Wiem już czego Ciebie nauczono, ja natomiast potrafię patrzeć trochę szerzej i niekoniecznie przez pryzmat sztywnej ramy jaką opatrzyłeś mój tekst, bo na to wygląda.
[quote]Ocean w nas śpi
I horyzont z nas drwi
Płytka fala fałszywie się mieni
A prawdziwy jest rejs
Do nieznanych ci miejsc
Kiedy płyniesz na przekór przestrzeni

[innocenty_prędki]

Lata mijają;
ale Donald to inna bajka :)

Disney wiecznie żywy :|

[Bajadera]

nie dałam rady łyknąć nawet 1/3 tego DZIEŁA.
ELVIS ŻYJE.
pozdr/