Listopadowe popołudnie

[Janusz_Ork]

słońce zmęczone latem
różowa meduza płynąca po błękicie
nisko nad horyzontem

zbyt słabe by wzbić się wyżej
teraz całymi dniami
patrzy ludziom w oczy

z godziny na godzinę
staje się bardziej blade
jakby dojrzało coś
czego nie można dostrzec z góry

nasze cienie są coraz dłuższe
nareszcie przybierają realne wymiary

gdy siedzimy przykuci do strefy
umiarkowanej
one biegną ku północy
aby powitać zimową ciemność


i polarne zorze

[Anna_Para]

Januszu, po drugiej strofie, gdzie umieściłeś piękną metaforę i oryginalny pomysł byłoby miejsce na rozwinięcie tego konceptu:


teraz całymi dniami
patrzy ludziom w oczy

i tu - co widzi?

Fajnie połączyłbyś sentymentalną w konwencji obserwację natury z podglądaniem człowieka.

Ale to takie moje zachcianki.

Wiersz bardzo poprawny, napisany z kulturą, ale czegoś mi w nim brakuje.

Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[Janusz_Ork]

Anno, bardzo dziękuję za refleksje o wierszu. Jest mi trochę przykro, że mój zamysł nie dociera do czytelnika. A był taki: co widzi słońce? Ja nie wiem, co widzi słońce, ale widocznie nic pocieszającego, skoro na ten widok zbladło. A o tym piszę w trzeciej strofie. Tutaj zapraszam czytelnika do refleksji o nas samych. Jacy jesteśmy? Czy dostrzegamy to samo, jeśli patrzymy na innych ludzi z góry? Czy nie lepiej poznamy kogoś, jak mu spojrzymy w oczy? W te zwierciadła duszy? I nie ma gwarancji, że dojrzymy zawsze coś pozytywnego. Co moje słońce widziało w chwili pisania wiersza jest nieistotne. Zostawiłem czytelnikowi olbrzymią przestrzeń dla własnej interpretacji. Dziękuję jeszcze raz za czytanie i słowa pod wierszem, bo są dla mnie zawsze ważne.
Pozdrawiam serdecznie.
J.

[cezary_dacyszyn]

Ja mu szu ... - podoba mi się tylko to słońce przyrównane do różowej meduzy . Później cóż ... , pospolite kiełże jakich wiele ... To o formie , treść oczywiście OK ;-)

[Anna_Para]

Januszu, wracam, bo mnie ten wiersz zaintrygował. Odniosłam się do struktury wiersza, i chcę Ci pokazać, o co mi chodziło:


słońce zmęczone latem
różowa meduza płynąca po błękicie
nisko nad horyzontem


teraz całymi dniami
patrzy ludziom w oczy
jakby dojrzało coś
czego nie można dostrzec z góry

z godziny na godzinę
staje się bledsze


nasze cienie są coraz dłuższe
nareszcie przybierają realne wymiary

gdy siedzimy przykuci do strefy
umiarkowanej
one biegną ku północy
aby powitać zimową ciemność


i polarne zorze

Mam wrażenie, że właśnie to mnie uwierało:)

Czy teraz nie jest konsekwentniej? Zobacz.

Pozdrawiam, cieplutko,

Para:)

[Janusz_Ork]

No cóż Czarku, tym razem nie przekonałem. Bywa i tak. Dziękuję za czytanie i pozostawione refleksje.
Pozdrowienia.
J.

[Janusz_Ork]

Anno, dziękuję za ponowne wejście. Muszę obie wersje postawić koło siebie, poczytać i przemyśleć. Z koleżeńskim ukłonem.
J. :-)

[Grażyna_Kudła]

A mówią, że z góry widać lepiej :)
Wiem, Januszu, co zrozumiało słońce, kiedy "zrównało się" z człowiekiem.
Przychodzą mi na myśl znane powiedzonka, przykłady z biblii, ale nie będę nimi sypała. Powiem, że zadumałeś. Może to już czas na ten rozrachunek z samym sobą, z drugim człowiekiem, zanim ogarnie nas listopadowa szaruga.
Dajesz wierszem czas na przemyślenia.
Pozdrawiam serdecznie
:)

[Lilka_Laszczyk]

Januszu,
Nie chcę urazić, ale mnie ten wiersz równiez nie przypadł tym razem do gustu. Może chodzi tu nie o sam temat. Przechodzenie ze strefy letniej do jesiennej z punktu widzenia słońca (tak to przyziemnie zrozumialam), ale chyba przez zbyt banalne i mało poetyckie sformułowania.
Pozdrawiam do nastepnego wiersza
PS. Nie zawsze musi byc kawior...
Lilka

[Janusz_Ork]

Grażynko, jeśli wiersz choć na chwilę zadumał, chociażby jeden jego wers, to spełnił swój cel. Dziękuję za czytanie i słowa pod tekstem.
Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Masz rację Lilko, nie zawsze musi być kawior. A mój wiersz, ot taka sobie refleksja przy kawie w ulicznej kawiarni, w zaszłym roku. Dziękuję, że wpadłaś na moją stronę. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[teresa943]

słońce zmęczone latem

(...)

zbyt słabe by wzbić się wyżej
teraz całymi dniami
patrzy ludziom w oczy

i dalej (w tym kontekście) rozważanie o człowieku;
zamyśla :)

serdecznie pozdrawiam, Janusz - Krysia

[Oxyvia]

Ładnie namalowana jesień.

[Roklin]

Intrygujący... i dość przygnębiający wiersz. Jakby człowiek czuł się nagi pod Słońcem wobec własnych słabości, ale dobrze przynajmniej, że wie o tym. Ostatnia zwrotka chyba odwołuje się po prostu do pory roku, choć... niepokoi. Dobry, zastanawiający tekst, chyba tu wrócę, tak czuję.
Pozdrawiam ciepło życząc peelowi powrotu w cieplejsze rejony świata :)

[Bajadera]

poprawny, mało porywający.
trafne :teraz całymi dniami
patrzy ludziom w oczy
szczególnie podczas jazdy samochodem.
pozdr/

[Janusz_Ork]

Oj, ten wieczny brak czasu. Dopiero dzisiaj udało mi się zajrzeć pod wersz. Dziękuję Krysiu za odwiedziny i ślad pod wierszem. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Oxyvio, dziękuję za wizytę i czytanie. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Roklinie, dzięki za czytanie i podzielenie się refleksjami i emocjami. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Bajadero, musiałem się uśmiechnąć czytając Twój komentarz. Wiersz można tak i tak rozumieć (czytać). Ale, że słońce oślepia teraz podczas jazdy samochodem, święta racja. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za czytanie.
J.