Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
J.B.


zatrzymało mnie tam w mieście
to i owo
ale wkrótce znów się zjawię
mój Antonio

i będziemy z małej wyspy
przy kanale
obserwować małe statki
no i fale

ty mi mówisz że wróciłem
a to dobrze
choć tam grają jeszcze trąbki
i trwa pogrzeb

ale tu w metafizycznej
jasne głębi
śmierć wygląda jak ławica
albo błękit

po jej kształcie można poznać
nawet duszę
której ufać nie należy
bo to trudne

widzą o tym ci herosi
którym pustka
przeszkodziła w pogłębianiu
tafli lustra

wie to grabarz z San Michele i
drży z obawy
że ten cmentarz w końcu przejmie
władza fali

i Antonio ty wiesz o tym
ale milczysz
tylko nuty twoje znaczą
linię krzyży

i ci ciężko jakby przyznać
że za mało
było życia w takim życiu
jakie miałem

Opublikowano

Czytam to co napisane. Jest nudne i zdania nie zmienię. Antonia nie słuchuję wolę cięższe brzmienia. Niech pani zakoduje sobie w umyśle tak precyzyjnie czytelnik nie musi znać życiorysów kompozytorów itp. To i owo na sportowo. Już ten tekst czytałem na innym portalu i stwierdziłem to samo. Nudna i nieciekawa pogadanka o niczym Poz.

Opublikowano

Patrzę na wiersz i na komentarze pod wierszem i oczy przecieram ze zdumienia. Że też tak piękny, tak wymowny wiersz można odbierać tak na opak, a może tylko tak od niechcenia (chyba bez głowy i bez serca). Pozdrawiam

Opublikowano

Panie SP małpa namalowała bardziej nabazgrała obraz, na aukcji jakiś kretyn kupił to arcydzieło za 10 tys $ znawcą pewnie malarstwa nieziemskim był. Obrazy to Bóg maluje wystarczy spojrzeć wokół i w gwiazdy. Ludzie tylko plagiują jego dzieło panie znawco grafomaństa i kiczów malarstwa. Dla mnie np ten kubista Picasso jest nędznym kretynem. To co on malował można nauczyć małpę. Pan to jesteś pewnie Bogiem i znasz się na wszystkim tylko sięgasz pan wiedzą nie dalej niż czubek pańskiego nosa znawco artyzmu kosmicznego. Zastanówcie się komu te bzdury piszecie sobie czy ludziom. Dekalog przeczytajcie przemyślcie i do dzieła. Czasem znawco może te krzaczki wiesz skąd się biorą? Dla mnie tekst jest nudny i nijaki a to nie galeria żebym o malarstwie i kompozytorach dyskutował. Jeśli to jest piękny wiersz to go ogłoście tekstem tysiąclecia. Poz.

Opublikowano

Wiersz wcale nie jest zły , jednak rzeczywiście należy napisać w nim wyraźnie: Vivaldi( zatrzymało to i tamo -...Vivaldi np i na szybko)oraz dopisać wyraźnie ,że chodzi o Josifa Brodskiego i jego wiersz. Bez kontekstu wiersz dużo traci - brak uzasadnienia dla rytmiki tego wiersza oraz powstaje gigantyczna szarada z Vivaldim, a to nie jest portal dla muzykologów i rusycystów czy znawców Brodskiego. Tym samym Krąg odbiorców zawęża się drastycznie. pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
    • Wytatuowałeś mi na sercu księżyc W pełni słonecznej nocy Rozmazałeś tusz na opalonym ciele Pod skórą chwila zmrużyła oczy W pełni słonecznej nocy Barwy pragnęły jasnego dotyku Pod skórą chwila zamrużyła oczy Zaciemniły się kontury wzroku Barwy pragnęły jasnego dotyku Na piersiach kształtu ubyło Zaciemniły się kontury wzroku Na niebie zgubiła się miłość Na piersiach kształtu ubyło W pamięci dotyku młodszych dłoni Na niebie zgubiła się miłość W pościeli srebrnych promieni błogich W pamięci dotyku młodszych dłoni Rozmazałeś tusz na opalonym ciele W pościeli srebrnych promieni błogich Wytatuowałeś mi na sercu księżyc
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...