Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
J.B.


zatrzymało mnie tam w mieście
to i owo
ale wkrótce znów się zjawię
mój Antonio

i będziemy z małej wyspy
przy kanale
obserwować małe statki
no i fale

ty mi mówisz że wróciłem
a to dobrze
choć tam grają jeszcze trąbki
i trwa pogrzeb

ale tu w metafizycznej
jasne głębi
śmierć wygląda jak ławica
albo błękit

po jej kształcie można poznać
nawet duszę
której ufać nie należy
bo to trudne

widzą o tym ci herosi
którym pustka
przeszkodziła w pogłębianiu
tafli lustra

wie to grabarz z San Michele i
drży z obawy
że ten cmentarz w końcu przejmie
władza fali

i Antonio ty wiesz o tym
ale milczysz
tylko nuty twoje znaczą
linię krzyży

i ci ciężko jakby przyznać
że za mało
było życia w takim życiu
jakie miałem

Opublikowano

Czytam to co napisane. Jest nudne i zdania nie zmienię. Antonia nie słuchuję wolę cięższe brzmienia. Niech pani zakoduje sobie w umyśle tak precyzyjnie czytelnik nie musi znać życiorysów kompozytorów itp. To i owo na sportowo. Już ten tekst czytałem na innym portalu i stwierdziłem to samo. Nudna i nieciekawa pogadanka o niczym Poz.

Opublikowano

Patrzę na wiersz i na komentarze pod wierszem i oczy przecieram ze zdumienia. Że też tak piękny, tak wymowny wiersz można odbierać tak na opak, a może tylko tak od niechcenia (chyba bez głowy i bez serca). Pozdrawiam

Opublikowano

Panie SP małpa namalowała bardziej nabazgrała obraz, na aukcji jakiś kretyn kupił to arcydzieło za 10 tys $ znawcą pewnie malarstwa nieziemskim był. Obrazy to Bóg maluje wystarczy spojrzeć wokół i w gwiazdy. Ludzie tylko plagiują jego dzieło panie znawco grafomaństa i kiczów malarstwa. Dla mnie np ten kubista Picasso jest nędznym kretynem. To co on malował można nauczyć małpę. Pan to jesteś pewnie Bogiem i znasz się na wszystkim tylko sięgasz pan wiedzą nie dalej niż czubek pańskiego nosa znawco artyzmu kosmicznego. Zastanówcie się komu te bzdury piszecie sobie czy ludziom. Dekalog przeczytajcie przemyślcie i do dzieła. Czasem znawco może te krzaczki wiesz skąd się biorą? Dla mnie tekst jest nudny i nijaki a to nie galeria żebym o malarstwie i kompozytorach dyskutował. Jeśli to jest piękny wiersz to go ogłoście tekstem tysiąclecia. Poz.

Opublikowano

Wiersz wcale nie jest zły , jednak rzeczywiście należy napisać w nim wyraźnie: Vivaldi( zatrzymało to i tamo -...Vivaldi np i na szybko)oraz dopisać wyraźnie ,że chodzi o Josifa Brodskiego i jego wiersz. Bez kontekstu wiersz dużo traci - brak uzasadnienia dla rytmiki tego wiersza oraz powstaje gigantyczna szarada z Vivaldim, a to nie jest portal dla muzykologów i rusycystów czy znawców Brodskiego. Tym samym Krąg odbiorców zawęża się drastycznie. pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • -Opowiadanie-   Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami.    Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem.    Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie.    Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok.    Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym?    Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi.    Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu.    Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej.    Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.
    • Uśmiechasz się.   Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz.   Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś.   Padłeś na deski.   Nie odklepałeś.   Znowu wstajesz.   Znowu chcesz oberwać?   Czemu się uśmiechasz…   Przecież przegrałeś.   Uśmiechasz się...
    • Byłem    Zobaczyłem    Straciłem    Szansę Na twój uśmiech    Byłaś    Zobaczyłaś    Straciłaś    Szansę  Na mój powrót    I znów wszystko  Kończy się tak samo!     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej  A Berenika szukać będzie warkocza. ***
    • @Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...