Nasze pożegnanie

[Branwen]

Oto nasze pożegnanie
całe swoje cierpienie włożyłam w butelkę
i rzuciłam na wodę
a ona kołysząc się delikatnie oddalała się
oddalała się jak przeszłość która tak raniła moje serce
Oto nasze pożegnanie czas rozstania
odejdę ,zamilknę
Moje marzenia ,
moje łzy ,
moje pragnienia
schowałam w pudełku i zakopałam daleko stąd
Oto nasze pożegnanie na zawsze
zniknę
zapomnę
a w sercu wypali się ognisko iskierek które podburzało krew

[Anastazja.P]

nie chcąc obrazić autora zapewne tekst osobisty i takim mógł pozostać - niestety. Wiersz w swych zwrotach jest nie tyle "oklepany" "pamiętnikowy" (i tu pozdrawiam Pana PS) :)) nie porywa, czyta się go jak wytwór z rąk dziecka. Nie znam wieku autora dlatego nie chce tym obrazić, w ogóle nie chce "atakować" tylko zwrócić uwagę, że jest "cieniutko". Przepraszam, ze wtrąciłam swoje kilka groszy, namawiam do wysiłku. Pozdrawiam. Ana.

[Anula Szczeblowska]

Ana ma rację. Dość wyświechtane środki wyrazu.

[beati.ad]

Te porównania i metafory coś mi tu nie pasują.Jeśli miało być osobiste to udało Ci się,ale chyba przedobrzyłaś w drugą stronę i jest zbyt osobiste.Czytając miałam wrażenie,że czytam jakiś pamiętnik.... pozdrawiam :)