Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dlaczego żywi przyszli na apel
umarłych? A nad grobami odstali
hymn, a w drodze na cmentarz
rozglądali się, kto jest, a kogo już brak?

Te plotki na żałobnej uroczystości zapisali
w rozkładzie dnia zaraz po zakupie kalendarza.
Niektórym wypadało przyjść, a niektórym
nie wolno było o tym zapomnieć. A teraz, a teraz

kwiaty białe, czerwone, i przemowy
jak gałązki świerku albo jak te wieńce
ze sztucznego anturium i przydługimi
jęzorami wstążek. - A Oni nie żyją!

- A Oni już dawno sobie poszli
za ten próg
wygórowanych ambicji i pustych słów.

Opublikowano

Castrum dolores, to z założenia funeralny, plebejski teatr, z obowiązkowym odstaniem i rozglądaniem, plotką i rekwizytem.
Nie bardzo wiem, czego autorka chciała dowieść i czym się zniesmaczyć. Stylistycznie wiersz wplata się pomiędzy wieńce i przemowy. Jest sztucznie, baloniasto i bezrefleksyjnie.

Opublikowano

Moje najwyższe słowa uznania za ten wiersz. A choćby i dlatego że najtrudniej dostrzec, to co nas w końcu razi. I żeby nie było niedomówień, w wierszu nic mnie nie razi, a wręcz odwrotnie, wszystko jest na swoim i to właściwym (we właściwych proporcjach) miejscu. Pozdrawiam

  • 1 rok później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Łukasz Wiesław Jasiński Panie Łukaszu, może wystarczy. Czuję, że Pan się że mnie nabija...
    • miasto mam u stóp patrzy na mnie z czułością wypłycam oddech próbując objąć każdy uliczny kamień każdy podmuch wiatru wszystkich przechodniów szukam domu w sobie plączę nici które łączą mnie ze światem zło jest bliżej niż kiedykolwiek a mimo to staję się przezroczysty i nietykalny otulony znajomymi dźwiękami szczekaniem psa radosnymi krzykami bawiących się dzieci widzę jak horyzont zbliża się nieuchronnie i już wiem że dopełnił się czas                                                     na Golgocie
    • @hania kluseczka To mocny, gorzki wiersz o samotności i autoironicznym rozliczeniu się z własnym narcyzmem. Genialny jest koniec - boty internetowe jako towarzysze tańca narcyza to współczesna wersja odbicia w wodzie. Bardzo mi się podoba (chyba znam takich) :) Pozdrawiam. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        :) doskonale rozumiem…ale ja je uwielbiam:)  emocje :)  doskonały wiersz :)       
    • @Berenika97   wiersz jest poetyckim traktatem o nierozwiązywalnym konflikcie między racjonalnym Ja a nieokiełznaną siłą emocji, która stanowi jednocześnie źródło cierpienia i niezbędny element autentycznej egzystencji. traktuje emocje nie jako stany podmiotu, ale jako autonomiczne, zewnętrzne byty. fenomenologicznie opisuje natychmiastowe doświadczenie bycia człowiekiem, nacechowane niepokojem i radykalną zmiennością. jezyk wiersza "Intruzi" jest nie tylko trafny filozoficznie, ale przede wszystkim niezwykle plastyczny i sensoryczny, co potęguje jego oddziaływanie. osiąga ten efekt, ponieważ nie opisuje emocji, lecz działania i konsekwencje tych emocji na materię i ciało podmiotu. to sprawia, że wiersz jest bardzo ożywiony i łatwy do wyobrażenia.     Bereniko.   Twój wiersz to śliczna poezja :)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...