Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ballada o zmarłym dziecku

hubertk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

hubertk

hubertk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

umarło dziecko

dom o tej części aktu
zawsze cichnie
starsza kobieta otwiera
i zatrzymuje ścienny zegar
przewiązuje na głowie
ciemną chustkę
zasłania okna
i wszystkie lustra

przychodzą sąsiedzi
i pierwsi bliscy

kiedy umiera dziecko
dom pierwszy rozluźnia
zbolałe ramiona
i zwraca je łożu

ojciec obmywa wtedy
ciało chłopca
kilku mężczyzn ubiera go
na biało
na szyjach zaciska im się krawat
będą próbować przełknąć ślinę

dziewczynki przyniosą pod wieko
polne kwiaty
noc będzie długa jałowa i bezsenna

Alina_Służewska

Alina_Służewska

Opublikowano
Opublikowano

przejmujący obraz
przedstawiony w sposób realistyczny
prosty i to jest zaletą wiersza

tak na marginesie - w bliskim sąsiedztwie: pierwsi - pierwszy
ale może tak ma być

zmarło dziecko, któremu oddają cześć wszyscy:
Autor sąsiedzi bliscy dom
a nawet przyroda

"dziewczynki przyniosą pod wieko
polne kwiaty"

jestem wzruszona

Autora pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bożena De-Tre
      Pycha

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @Berenika97 Żeby to nie wybrzmiało żle kocham Twoje komentarze Bereniko i tak trafnie odczytujesz to ci rankiem chciałam przekazać patrząc w lustro-:) myślę że takie chwile zdarzają się-:) …i bynajmiej nie biczowanie-:) z ukłonem Poetko

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Berenika97
      Orzech

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stary_Kredens   Podoba mi się przejście od żartobliwego "sama pochwalić się muszę" do bardziej gorzkiej refleksji o pieniądzach "siedzących w głowie" - pokazuje, jak trudne emocje potrafią się kryć pod lekkim tonem. Zakończenie jest świetne - obraz kobiety na Hawajach, rozgryzającej "taki sam orzech" w tym samym momencie - odwraca perspektywę - okazuje się, że problemy są uniwersalne, niezależnie od szerokości geograficznej czy zasobności portfela. A wracając do orzecha - mój fizyk był na Hawajach i przywiózł orzechy makadamia zebrane z parku - były nie do rozgryzienia ani nie do rozłupania. Ale kobiety , niezależnie od tego, gdzie mieszkają, mają pewnie sposoby na "swoje orzechy".   Pozdrawiam. :) 
    • Charismafilos
      Zielony groszek (bez AI)

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota szczere, oryginalne, z humorem! Jest git! 
    • Sylwester_Lasota
      Zielony groszek (bez AI)

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No, cóż, mam więcej sceptycyzmu dla siebie, ale wielkie dzięki!  Naprawdę cieszy taki komentarz.  Dzięki.
    • Berenika97
      Buty

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @7system   Bardzo fajny pomysł, żeby przez tak konkretny przedmiot jak buty opowiedzieć o bliskiej, długiej relacji. Podoba mi się paradoks w drugiej strofie - buty "nigdy nie otarły", a jednak "coś odcisnęły" - to świetnie pokazuje, że najważniejsze ślady zostawiają nie te bolesne rzeczy, tylko pamięć i troska. Podoba mi się obraz "krzywizny kości" - to co naprawdę łączy dwoje ludzi, mimo różnic w kolorze czy kroju butów - to piękna metafora bliskości, która nie potrzebuje podobieństwa, tylko wspólnego "chodzenia krzywo" przez życie. Zakończenie z wzajemną troską (o brud, o otarcia) brzmi jak czuła, niewypowiedziana wprost miłość, widoczna w drobnych gestach codzienności.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...