Zgłoś

Nie chcę już nic przegapić w tym życiu, ani skrzypiącej huśtawki, polowania sokoła, włączyłem latarkę, zamykając uszy na kroki na suficie, gdzie się śmiała jemioła Zgasiłem kłamstwa, kopie złych prawd, bo łatwiej jest śpiewać w chórze, łatwiej udawać martwą rybę, wybrać dolne półki i zapomnieć o górze    Ten mój księżyc wciąż wisiał nad cudactwem, wybudowanym z wiary w wieżę Babel, mój wiatr oczyszczał pory mych spojówek, a sercu dał powidok życia mych migawek. Strumienie słońca, po ostatnich kroplach deszczu, uśmiechały się w lustrze kałuży, a płatki mrozu były niczym odżycia klangor po kolejnym wirze rozwrzeszczanej burzy.   I nic z tych wiecznych zjawisk nie było mi wrogiem tak, jak wszystkich hiobowych przyjaciół ilość, obudzenie to widok z oczu towarzyszy, a stabilna w tym życiu jest prawdziwa miłość.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To prawda, spryt, cykuta, spisek, nic na siłę. Pozdrawiam. 

@widelec Na tym portalu znajdziesz więcej perełek. Dziękuję.  @violetta A co wy tam, sierżant violetto cudujecie na tej patelni?

@infelia ojej, teraz się robię na patelni takie malutkie:)

Wygląda na to, że ten Pan zostanie uśmiercony. A ja zdążyłam go polubić. Za co? Za spokój. Nie goni: bo obiad, bo pranie, bo inne takie doczesności. Słucha jak oddycha dom...    Pozdrawiam :)