****

[James Cybulski]

Stan zagubienia rzeczywistości
Myśli oblewa żarem jasności
Jutro staje się sennym koszmarem
Trucizną powoli niszczącą z umiarem

Spętany jak bydlę, za sznur prowadzony
Zrywając nakazy, obłudą uczony
Biegnę z przymusu, chcąc dreptać powoli
Spojrzenie w głąb siebie, dać szanse pozwoli

To wszystko jest jak pusty krajobraz
Drwina artysty z poglądu na obraz
Więc chcąc iść naprzeciw z szyderczym uśmiechem
Patrzę na tłumy z ich płytkim oddechem

Nie znając własności w tym świecie dla gości
Gdzie kolejne tchnienie pokarmem przyszłości
Jak żyć - to żyć już trzeba pięknie
Patrzeć szeroko, na świat który więdnie