Juana la Loca

[Georg Heim]

szelest sukni ciężko opadł na podłogę
fragment z życia jak przebłysk
przeciągnął się w przepoconej pościeli
wezbrał przyspieszonym oddechem i poszarpał włosy
zostawił ślad na plecach i wyssał krew
po bladą bezsenność

pełna objawień i zaćmień
odarta z siebie naga do porów skóry
czekałaś na jego ciało
a gdy znajomy zapach smak nie powracał
cięłaś nożyczkami twarze innych kobiet

ukrzyżowany Chrystus osunął się ze ściany
fragment z życia jak przebłysk
potrzaskał się na twoich oczach śmiercią
odwrócił dzień i noc korowodem czarnych procesji

pełna objawień i zaćmień
odarta z siebie naga do porów skóry
całowałaś jego ciało
a gdy zapadała ciemność i inni bali się ciebie szalonej
w trumnie kochałaś go namiętnie

[Baba_Izba]

Domyślam się, że wiersz powstał po obejrzeniu filmu?
Ja nie widzialam, ale moim zdaniem, to wszystko mogło się zdarzyć.
W dwunastym wersie jest 'osnuł', nie powinno być 'osunął'?
Powtórzenia w wierszu, moim zdaniem, podkreślają obsesję, szaleństwo tytułowej postaci.
Z pozdrowieniami
- baba

[Georg Heim]

Film był następstwem wcześniejszych "czytadeł":-) - zrealizowanym zresztą nieciekawie. Historia znana, oklepana, wykorzystana, budząca uśmieszek:-) Byłam ciekawa czy poetycko potrafię cokolwiek z niej wycisnąć. pozdrawiam i dziękuję za przeczytanie i komentarz. G.H