Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Między dwojgiem cenię subtelność
cóż, że życie od niej dalekie
ideał odbity w zwierciadle bytu
nie traci jeśli podążasz
za snem niestrudzenie
naiwnym spojrzeniem duszą młodą
z gwiazd narodzeni czemuż skarleć
mamy pod życia przygodą
bądź ze mną Byronem Lordem Jimem
choć skoczył z chmur nie upadł
nie tak nie tak nie wóda nie nuda
żona ona stara w kącie gitara nie
nastrojona bo zapomniałeś wodę
wiatr ogień
z gwiazd narodzeni w ziemski pył
w czas co drwi
sięgajmy po ideał nawet jeśli jest tylko
po tamtej stronie drzwi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



istotny ale też trudny temat do rozważań -
chyba nie ma człowieka idealnego

ale ważne abyśmy chcieli się zmieniać
oczywiście na lepsze
choć jest to bardzo trudne:)

chcieć to znaczy móc:)

z + pozdrawiam:)

Dzięki za czytanie , komentarz i plusa , zawsze to miło , gdy dobrze nas oceniają choć czasem wydaje mi się , że jestem starym nudnym kredensem, który wyciąga ze skrzypieniem , stare i nudne wartości gdy naokoło wschodzą jak grzyby po deczu k...y i h..e d..y etc. i o dziwo dostają plusy oczywiście to nie do Ciebie i do wielu innych , ale widać jakie czasy taka poezja
Pozdrawiam kredens

Opublikowano

Witaj Kredensie;)))
Wiersz Twój przeczytałem. Wielkim i małym skacowanym chłopom na Harleyach zaświeciły się oczy;)))

Sprawa miała miejsce w Wilhelmshafen w Niemczech;)))
Udzielałem się również ze swoimi z pewnym poetą.

Były chrzciny dziecka jednego z nich, motor w kościele, masa alkoholu potem;))) Heja;)))

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...