****

[Tomasz_M]

Pierwsze spotkanie w ten pierwszy dzień
Oczarowany wracając przez miasto starym
tramwajem nie mogłem uwierzyć bo sen
się przede mną tak rzeczywisty w szarym
mieście stawał. Z każdym kolejnym jakby
nagle, znienacka dniem, tak bez ostrzeżnia,
magik milionem kolorów ogromnym farby
kubłem zalewał mój świat. Bez wątpienia
właśnie tamtego październikowego dnia
zmieniło się wszystko zmienił się świat
zmieniłem się ja. Nic już nie będzie takie
jak było. Tyle się przez ten czas budowało,
tyle burzyło, tak długo się żyło.
I jak to możliwe, żeby bez siebie?
Bez siebie, kiedy bez siebie nie można?
Kiedy tyle wspólnych przeżyć, doznań...
Jak można było się wcześniej nie poznać?
Kiedy wszystko dookoła krzyczy:
To dla was! To Wy! To Wy!
Wy macie być razem!
Tak krzyczy! To My!
Myślałem, że to źle, że źle tak od razu
że błąd tak szybko. Nie miałem obrazu
tego co najpiękniejsze, nie miałem.
Jak to możliwe, że nie wiedziałem,
Jak mogło tak być że Ciebie nie znałem?
Jak?
Dzisiaj już wiem...
Że właśnie z Tobą, że teraz, że dziś,
że tylko przy Tobie, dla Ciebie chcę być
Śnić razem z Tobą ten piękny sen
Razem z Tobą, na pewno to wiem!

[mefisto35]

To poezja jest??? Tam niżej dział dla tego jest.

[Servus Suus]

Ave Tomasz!

Na początku odniosę się do wypowiedzi Mefista. Poezja to nie tylko rymy, to przede wszystkim słowa. Jeśli autor chce naśladować prozę - wolno mu. Natomiast przechodząc konkretnie do utworu, to osiądź nad nim jeszcze kilka dni. Niestety czegoś mu brakuje, zwłaszcza od pierwszego licząc od końca "jak." Powodzenia!

[mefisto35]

Owszem podobno wszystko jest poezją ten teks można zaliczyć do tzw prozy poetyckiej, tylko autor musi więcej tej poezji w to włożyć. Napisz to w dziale Z to poczytam by poprawić sobie humor komentarze.