Rozważania: śmierć

[Bronisław Jaśmin]

jestem chemią bez wzoru fizyką bez ciała
nie potrafię opętać lub wcielić się w czas

po za śmiercią
w tym wypadku jest odstępstwem od gry

myślę czy mógłbym przeprawić się
bez niej przez rzekę

pije z tego samego kieliszka obcuje
ze mną w jednej powiece bez granic w połowie

nieraz mam dość
próbuję wywalić ją z łóżka

wtedy tylko uśmiechnie się i wyjdzie za drzwi
mając ciągle na wglądzie rozstaje w sylabach
które zgrabnie budują imię i nazwisko

wygoniona z pokoju z charyzmą prowadzi
przeludnione pochody umarłych po gwiazdy