prawdziwy poeta

[Ewa_Krzywka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zaciekawiło mnie, jak Pani to widzi? czy mogłaby Pani rozwinąc ten balans formy z treścią?
pytam, bo ja nie widze w ogóle potrzeby ani zasadności zastosowania zaprezentowanej formy. pocięcie na wersy nie dodaje ani znaczeń, ani nie wprowadza klimatu, ani nie stanowi konstruktu podtrzymującego myśl. jesli wezmę tekst pisany cięgiem i podzielę go na wersy, efekt jest dokładnie taki sam.
stąd moje pytanie, bo chciałabym poznać inny punkt widzenia, na który jeszcze na razie jestem ślepa


Odpowiadając na Pani pytanie:
w tym wypadku moje rozumienie formy oznacza konstrukcję wiersza, która jest zgodna z przekazem treści, a balans polega na tym, że prezentowana treść przekłada się na formę. Jest tutaj ewidentna odpowiedniość. Treść jako przekaz znaczeniowy znajduje wyraz w odpowiedniej konstrukcji.
Jest to oczywiście jedno z możliwych rozumień zależności pomiędzy treścią, a formą (podstawowe są trzy rozróżnienia).To, do którego się odnoszę, zostało zapisane już przez A. Durera w bardzo prosty sposób jako "nie narysujesz potężnej dłoni przy wątłym przedramieniu". A propos paraleli odnoszę się do całości twórczości podając jeden z przykładów.
Pozdrawiam ;)

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Trochę w innym sensie. Jakieś cechy wspólne mogą sprawić, że piszący podmiot, tak jak bohater jego opowiadania, rozpłynie się w niepamięci.
Pozdrawiam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak zapewne wielu z nas.
Cieszę się, że jednak coś się podoba. Chociaż zastanawiałem się właśnie czy czterech ostatnich wersów nie wyrzucić, żeby zostać jedynie przy samym opisie bez żadnej odautorskiej refleksji.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tradycyjnie.
Dzięki za odwiedziny i zapraszam do następnego.
Może kiedyś..........................................................

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co racja, to racja, a dyskusje na ten temat nigdy się nie kończą.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki.
Latawiec jakby trochę bardziej... zwięzły.
Również pozdrawiam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zaciekawiło mnie, jak Pani to widzi? czy mogłaby Pani rozwinąc ten balans formy z treścią?
pytam, bo ja nie widze w ogóle potrzeby ani zasadności zastosowania zaprezentowanej formy. pocięcie na wersy nie dodaje ani znaczeń, ani nie wprowadza klimatu, ani nie stanowi konstruktu podtrzymującego myśl. jesli wezmę tekst pisany cięgiem i podzielę go na wersy, efekt jest dokładnie taki sam.
stąd moje pytanie, bo chciałabym poznać inny punkt widzenia, na który jeszcze na razie jestem ślepa
To ja się nie wtrącam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobre i cztery wersy.
Pozdrawiam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Już wyleciało. A końcówki miałem się pozbyć, żeby uzyskać nieco większy dystans do opowiedzianej historii, ale została. Może to i dobrze.
Pozdrawiam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Najbardziej od tej strofki:

"sąsiadka powiedziała
że jest poetą"

No nie wiem, ja mam obraz "och i ach". Taka autoreklama. No jeszcze gdyby ten dwuwers był na końcu... ale pewnie bym nie doczytał :)

Przecież to jest opis pewnego zdarzenia, stwierdzenie zaistniałych faktów, a nie żadna autoreklama. Zresztą jak może być auto, jeśli ten człowiek od kilkudziesięciu lat nie żyje? Wartościujące są jedynie "ładne wiersze". Ale jak inaczej mogę oddać zaskoczenie dziecka stwierdzającego, że prosty, a nawet, z pozoru prymitywny człowiek może robić coś niesamowitego, porównywalnego z tym, o czym uczą w szkole. Tym bardziej że dziecku słowo "poeta" kojarzyło się wcześniej ze spiżowymi pomnikami i dumnymi spojrzeniami z obrazów. To były inne czasy. Nie było Internetu, a telewizja do nas zaczynała docierać. A tu nagle ktoś mówi, że on jest poetą i nawet otrzymywał za swoje wiersze jakieś nagrody. Dla mnie wtedy, to tak jakby spadł z kosmosu. W sumie, nigdy go tak naprawdę nie poznałem. Byłem dzieckiem, a on starym człowiekiem (z perspektywy dziecka). A teraz nie mogę znaleźć o nim żadnej informacji. A ponoć Internet wie wszystko. No nic, może kiedyś spróbuję konwencjonalnymi metodami :).

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zaciekawiło mnie, jak Pani to widzi? czy mogłaby Pani rozwinąc ten balans formy z treścią?
pytam, bo ja nie widze w ogóle potrzeby ani zasadności zastosowania zaprezentowanej formy. pocięcie na wersy nie dodaje ani znaczeń, ani nie wprowadza klimatu, ani nie stanowi konstruktu podtrzymującego myśl. jesli wezmę tekst pisany cięgiem i podzielę go na wersy, efekt jest dokładnie taki sam.
stąd moje pytanie, bo chciałabym poznać inny punkt widzenia, na który jeszcze na razie jestem ślepa


Odpowiadając na Pani pytanie:
w tym wypadku moje rozumienie formy oznacza konstrukcję wiersza, która jest zgodna z przekazem treści, a balans polega na tym, że prezentowana treść przekłada się na formę. Jest tutaj ewidentna odpowiedniość. Treść jako przekaz znaczeniowy znajduje wyraz w odpowiedniej konstrukcji.
Jest to oczywiście jedno z możliwych rozumień zależności pomiędzy treścią, a formą (podstawowe są trzy rozróżnienia).To, do którego się odnoszę, zostało zapisane już przez A. Durera w bardzo prosty sposób jako "nie narysujesz potężnej dłoni przy wątłym przedramieniu". A propos paraleli odnoszę się do całości twórczości podając jeden z przykładów.
Pozdrawiam ;)

Nie wtrancam się, ale pozdrawiam obie Panie.

[Mirosław_Niewierszyn]

Mam nadzieję, że nikogo nie pominąłem.
Dziękuję za czytanie.

[Mirosław_Niewierszyn]

A ja wierzę.
Nara.

[dzie_wuszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zaciekawiło mnie, jak Pani to widzi? czy mogłaby Pani rozwinąc ten balans formy z treścią?
pytam, bo ja nie widze w ogóle potrzeby ani zasadności zastosowania zaprezentowanej formy. pocięcie na wersy nie dodaje ani znaczeń, ani nie wprowadza klimatu, ani nie stanowi konstruktu podtrzymującego myśl. jesli wezmę tekst pisany cięgiem i podzielę go na wersy, efekt jest dokładnie taki sam.
stąd moje pytanie, bo chciałabym poznać inny punkt widzenia, na który jeszcze na razie jestem ślepa


Odpowiadając na Pani pytanie:
w tym wypadku moje rozumienie formy oznacza konstrukcję wiersza, która jest zgodna z przekazem treści, a balans polega na tym, że prezentowana treść przekłada się na formę. Jest tutaj ewidentna odpowiedniość. Treść jako przekaz znaczeniowy znajduje wyraz w odpowiedniej konstrukcji.
Jest to oczywiście jedno z możliwych rozumień zależności pomiędzy treścią, a formą (podstawowe są trzy rozróżnienia).To, do którego się odnoszę, zostało zapisane już przez A. Durera w bardzo prosty sposób jako "nie narysujesz potężnej dłoni przy wątłym przedramieniu". A propos paraleli odnoszę się do całości twórczości podając jeden z przykładów.
Pozdrawiam ;)

Etam, nie czuję się objasniona, bo Pani to już powiedziała poprzednio, tylko innymi słowami. to takie ogólne stwierdzenie, ale chciałam wyjasnienia jak Pani stosuje je do tego wiersza :)

moim zdaniem wersyfikacja w wierszach nie istnieje tylko po to, by zmieścić wiersz na wąskiej kartce. jest to jedno z narzędzi wyrazu.
co wnosi pocięcie tego tekstu: "przychodził do sąsiadów, rąbał drewno na opał i wyrzucał gnój z obory.często mijałem się z nim na drodze gdy szedł w wypłowiałym drelichu" enterami?
Jaki nowy wymiar mysli, czy jakie nowe znaczenie zyskujemy w ten sposób? według mnie żadne. tekst mozna spokojnie zapisać w formie ciągłej i znaczy dokładnie to samo. w obecnej postaci, nie tworzą się nowe znaczenia, ani tez nie dokładają do istniejących, nie zyskujemy innej energii, nie poszerza się pole myśli. zatem wersyfikacja jest nieistotna. zatem nie ma potrzeby jej używać. zatem spokojnie można uznać go za fragment prozy (tu już gustowo dyskuyjne, czy mniej, czy więcej poetyckiej) :)

Pozdrawiam :)

[Mirosław_Niewierszyn]

A tu się wtrącę.
Można.
Kropka.
OK?

[maria_bard]

Radziłabym sprężyć się. Intelektualnie. Ogarnąć słowotok o niczym. .....mówienie, mówienie. szkoda słów.

[Mirosław_Niewierszyn]

Ok.

[WiJa]

Niewierszynie, chociaż nie wiem co byś nie zrobił, czego nie powiedział, niektórych i tak nie przekonasz do swojego, (bo) nie odwiedziesz ich od tego, co ci sami wiedzą lepiej (przynajmniej od Ciebie). Co najwyżej rozsierdziłbyś tylko tych, którzy za nic nie przyznają się do błędu, bo nigdy się przecież nie mylą. No właśnie, pozostaje Ci mieć tylko wiarę. Pozdrawiam

[Gość]

Autoreklamę zobaczyło mi się w zakończeniu plus tytuł:

"prawdziwy poeta

nie wiem czemu zachciało mi się
pisać

mam przecież
nie najlepszą dykcję"

Zresztą, dostrzegalne jest takie nakreślenie kontynuacji: "przychodził do sąsiadów - potem dowiedziałem się gdzie mieszka - postawiłem znicz - zachciało mi się pisać". Czyli to "ja" - tak jak ten "prawdziwy poeta" albo tytułowy "prawdziwy poeta".

Pokrętne myślenie co nie? Ale mi się widzi w tym tekście prosty mechanizm psychologiczny stosowany przy sprzedaży tzw. bezpośredniej. Oswoić - może kupi :)

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki WiJa.
Pozdrawiam.