Moja cisza

[Jacek_P.]

Przeczucia grzechów niezgrzeszonych
jeszcze w zawiązkach, a już wabią.
Świat cały jaśnie oświecony,
spiętrzony perspektywą żabią.
Bezkresność pustki, krzyk istnienia,
smutek, co prawdą, a co Bogiem
i młodość, która nie rozmienia
talentu puenty tuż za progiem.
I starość, która nad poziomy,
i radość dana, a nie dana,
upływu czasu znak widomy –
droga różami nieusłana.
Słuch beztlenowe krzywią słowa,
wiatr ręce skręca na klawiszach,
w kasku się z piasku chowa głowa
i płynie cisza. Szara cisza.

[Ymeer]

"panowie kapelusze z głów"

[Łukasz Ferchmin]

warsztat i wyczucie rytmu - pozazdrościć. cokolwiek dalej bym napisał, zabrzmiało by mentorsko, więc powiem tylko, że z przjemnością przeczytam kolejne, jak i te wcześniejsze (co już po trosze uczyniłem)

[iza bel]

dziwny

[Mirosław_Serocki]

Może podział na strofy i z tym "i" coś wykombinować?

[Jacek_P.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmmm... No nie wiem. To tak razi? W moim odczuciu pogłebiało wrażenie spokojnej, cichej, nieco monotonnej egzystencji, o ile takowe w ogóle ten wiersz wywoływał. Czyli:


Przeczucia grzechów niezgrzeszonych
jeszcze w zawiązkach, a już wabią.
Świat cały jaśnie oświecony,
spiętrzony perspektywą żabią.

Bezkresność pustki, krzyk istnienia,
smutek, co prawdą, a co Bogiem,
młodość, co w końcu nie rozmienia
talentu puenty tuż za progiem.

I starość, która nad poziomy,
radość wydana, a nie dana,
upływu czasu znak widomy –
droga różami nieusłana.

Słuch beztlenowe krzywią słowa,
wiatr ręce skręca na klawiszach,
w kasku się z piasku chowa głowa
i płynie cisza. Szara cisza.


Tak lepiej?
Pozdraw
Ja.

[Kasia B]

Podoba mi się. Świetny

Pozdrawiam

[Jacek_P.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Kasieńko! Wkleję Ci za to mój limeryk o Kasieńce:

Poprosiłem raz miłą Kasieńkę,
by choć trochę mi poszła na rękę.
Teraz problem niemały:
Z ręki strzępy zostały,
a Kasieńka odeszła z wdziękiem.

Pozdrawiam.
Ja-;)-cek